ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر
عطار نیشابوری۵۰۱۵ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۱۰ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جهان ملک خاتون

صبا بویی ز تو سوی من آورد

شمارهٔ ۴۹۷

جزاک الله که جانم با تن آورد

جهان ملک خاتون

کجا دل در غمت آرام گیرد

شمارهٔ ۴۹۸

کجا با درد تو درمان پذیرد

جهان ملک خاتون

بامدادان که سر از خواب گران برگیرد

شمارهٔ ۴۹۹

چشم مخمور بتم شیوه دیگر گیرد

جهان ملک خاتون

مرغ جان من دلخسته هوا می گیرد

شمارهٔ ۵۰۰

بوی زلف تو هم از باد صبا می گیرد

جهان ملک خاتون

ز مهر روی خوب تو دلم دل بر نمی گیرد

شمارهٔ ۵۰۱

بجز سودای زلف تو مرا در سر نمی گیرد

جهان ملک خاتون

او کی از روی عنایت به جهان پردازد

شمارهٔ ۵۰۲

یا شبی وصل رخش کار غریبی سازد

عطار نیشابوری

هر گدایی مرد سلطان کی شود

غزل شمارهٔ ۳۳۹

پشه ای آخر سلیمان کی شود

جهان ملک خاتون

در فراق رخ یارم رگ جان می سوزد

شمارهٔ ۵۰۳

بی تکلف ز غمش جمله جهان می سوزد

جهان ملک خاتون

خوشا مشکی که از زلف تو ریزد

شمارهٔ ۵۰۴

خوشا بادا که از کوی تو خیزد

جهان ملک خاتون

پیش روی تو دلم از سر جان برخیزد

شمارهٔ ۵۰۵

جان چه باشد ز سر هر دو جهان برخیزد

جهان ملک خاتون

این دیده نم دیده بی روی تو خون ریزد

شمارهٔ ۵۰۶

طوفان ز غم عشقت هر لحظه برانگیزد

جهان ملک خاتون

آن غمزه فتانت از خواب چو برخیزد

شمارهٔ ۵۰۷

دانم که ز هر گوشه صد فتنه برانگیزد

جهان ملک خاتون

سحرگهی که ز خواب شبانه برخیزد

شمارهٔ ۵۰۸

هزار فتنه ز دور زمانه برخیزد

جهان ملک خاتون

درد مرا مگر ز طبیبم دوا رسد

شمارهٔ ۵۰۹

فریاد خستگان بلا هم خدا رسد

جهان ملک خاتون

حال زارم گوییا روزی بر جانان رسد

شمارهٔ ۵۱۰

یا طبیب دل به غور درد بی درمان رسد

جهان ملک خاتون

عاقبت این درد دل را هم شبی درمان رسد

شمارهٔ ۵۱۱

واین سر سرگشته ام از وصل با سامان رسد

جهان ملک خاتون

ای خوش آن دم که مرا جان بر جانانه رسد

شمارهٔ ۵۱۲

مرغ روحم ز قفس بر در کاشانه رسد

عطار نیشابوری

چون تو جانان منی جان بی تو خرم کی شود

غزل شمارهٔ ۳۴۰

چون تو در کس ننگری کس با تو همدم کی شود

جهان ملک خاتون

آخر این دردم به درمان کی رسد

شمارهٔ ۵۱۳

نوبت دیدار جانان کی رسد

جهان ملک خاتون

گل رفت حالی از چمن تا خود به بستان کی رسد

شمارهٔ ۵۱۴

وز شوق رویش ناله و زاری به دستان کی رسد

جهان ملک خاتون

دردمندی چه شود گر به دوایی برسد

شمارهٔ ۵۱۵

بی نوایی ز وصالت به نوایی برسد

جهان ملک خاتون

بوی مهرت به مشام من شیدا نرسد

شمارهٔ ۵۱۶

گنج وصل تو به هر بی سر و بی پا نرسد

جهان ملک خاتون

مژده ای دادم صبا ای دل که جانان می رسد

شمارهٔ ۵۱۷

درد دوری را بده تسکین که درمان می رسد

جهان ملک خاتون

فکرم به منتهای جمالت نمی رسد

شمارهٔ ۵۱۸

دست امید من به وصالت نمی رسد