شعرِ فارسی

هر کس شکست طره پرپیچ و تاب او

شمارهٔ ۵۴۲

زلفش چو مار گشت و درآمد به خواب او

همی با عقل در چون و چرایی

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۲

همی پوینده در راه خطایی

چه هشیار است در انداز چشم می پرست او

شمارهٔ ۵۴۳

که هرگز یک دلی بیرون نمی آید ز شست او

به بحر شور زده غوطه آب نیل از تو

شمارهٔ ۵۴۴

به چاه رفته فرو یوسف ذلیل از تو

به دل ها ناوک انداز است دایم ابروان تو

شمارهٔ ۵۴۵

جدا هرگز ندیدم تیر مژگان از کمان تو

صلح و صفا بود مرا جنگ تو و جفای تو

شمارهٔ ۵۴۶

تن به قضا سپرده ام در طلب رضای تو

از بسکه نازک است دل پر ز آرزو

شمارهٔ ۵۴۷

داریم همچو شیشه می گریه در گلو

دل گر از دست شود در خم ابرو گو شو

شمارهٔ ۵۴۸

ور شود زار و نزار از غم آن مو گو شو

خیالم تا به سرو قامت او گشته هم زانو

شمارهٔ ۵۴۹

گهی با مه برابر می زند گه با فلک پهلو

رحمتش با بی گناهان کی کند فردا نگاه

شمارهٔ ۵۵۰

می برد دل های ظلمت دیده را چشم سیاه

خطش نوشته بر او آیت کلام الله

شمارهٔ ۵۵۱

سواد مملکت حسن اوست زلف سیاه

گرچه عالم را بنا آن ذات بیچون ساخته

شمارهٔ ۵۵۲

لیک فکری کن که عالم را بنا چون ساخته

شمارهٔ ۱ - آتش دل

به لاله نرگس مخمور گفت وقت سحرکه هر که در صف باغ است صاحب هنریست

فلک به این همه رنگی که بر هوا بسته

شمارهٔ ۵۵۳

به زیر تیغ تو صیدی است دست و پا بسته

ز جان گذشتم و جانان شدم نشسته نشسته

شمارهٔ ۵۵۴

برون ز عالم امکان شدم نشسته نشسته

نماید گاه ابرو گه جمال آهسته آهسته

شمارهٔ ۵۵۵

ز ابر آید برون بدر و هلال آهسته آهسته

باز چشمش سرمه آمیز آمده

شمارهٔ ۵۵۶

طرفه بیماری به پرهیز آمده

ز من تا کوی جانان گرچه یک آواز رس مانده

شمارهٔ ۵۵۷

ز دوری می زدم فریاد اما ناله پس مانده

ابروی تو را تا قلم صنع کشیده

شمارهٔ ۵۵۸

حیرت ز مه نو سر انگشت گزیده

نیست با کس اتحادم همچو کوه

شمارهٔ ۵۵۹

در ازل وحدت نهادم همچو کوه

عهد با بالابلندی بسته ای

شمارهٔ ۵۶۰

دل به شوخی خودپسندی بسته ای

آفتاب از آتش مهر تو اخگر پاره ای

شمارهٔ ۵۶۱

آسمان طفل مسیحای تو را گهواره ای

ای که از قدرت تویی حسن آفرین تازه ای

شمارهٔ ۵۶۲

باز از روی کرم بنما جبین تازه ای

ای خوشا مستانه سر در پای دلبر داشتن

شمارهٔ ۲

دل تهی از خوب و زشت چرخ اخضر داشتن