شعرِ فارسی

نیست با کس اتحادم همچو کوه

شمارهٔ ۵۵۹

در ازل وحدت نهادم همچو کوه

عهد با بالابلندی بسته ای

شمارهٔ ۵۶۰

دل به شوخی خودپسندی بسته ای

آفتاب از آتش مهر تو اخگر پاره ای

شمارهٔ ۵۶۱

آسمان طفل مسیحای تو را گهواره ای

ای که از قدرت تویی حسن آفرین تازه ای

شمارهٔ ۵۶۲

باز از روی کرم بنما جبین تازه ای

ای خوشا مستانه سر در پای دلبر داشتن

شمارهٔ ۲

دل تهی از خوب و زشت چرخ اخضر داشتن

نمی دانم تو خاکی آتشی یا باد یا آبی

شمارهٔ ۵۶۳

فتاد از تاب گردون و هنوز از حرص بی تابی

هیچ در کفر و خیال کار مشکل نیستی

شمارهٔ ۵۶۴

در دلی اما خبردار از دل دل نیستی

وجودم را بر آتش زد لقای گرم موجودی

شمارهٔ ۵۶۵

شدم کوه تجلی از نگاه سرمه آلودی

دارم ز باده چشم تمنای بیخودی

شمارهٔ ۵۶۶

ساقی بیار ساغر و مینای بیخودی

دوست به دشمن به کربلا تو نمودی

شمارهٔ ۵۶۷

یوسف یعقوب را بها تو نمودی

تو تا به کی دل و جان در امان نگه داری

شمارهٔ ۵۶۸

ز تیر حادثه تا کی نشان نگه داری

دلم ربوده بت ماهری به عیاری

شمارهٔ ۵۶۹

که گوی بازی او چرخ شد به مکاری

دیده بیرون شده از پرده به دیدار کسی

شمارهٔ ۵۷۰

جان به لب آمده از لعل شکربار کسی

شد زمین تکیه گاه درویشی

شمارهٔ ۵۷۱

آسمان بارگاه درویشی

برهنگی است عبا و قبای درویشی

شمارهٔ ۵۷۲

توکل است لباس غنای درویشی

ای خوشا سودای دل از دیده پنهان داشتن

شمارهٔ ۳

مبحث تحقیق را در دفتر جان داشتن

تلخی کند به کام خضر آب زندگی

شمارهٔ ۵۷۳

بیدار چون شود ز شکر خواب زندگی

هر جا پیدا شود شور و شر دیوانگی

شمارهٔ ۵۷۴

می زنم دست جنون را بر سر دیوانگی

ای که در تدبیر دنیای دنی بس مایلی

شمارهٔ ۵۷۵

حق زیادت رفته و مشغول فکر باطلی

کریمان را چه شد یارب کریمی

شمارهٔ ۵۷۶

نمی بینم ز کس لطف عمیمی

گهی معشوق و گه عاشق گهی جسمی و گه جانی

شمارهٔ ۵۷۷

شوم قربانت ای بدخو که هم اینی و هم آنی

ز بس این تن پرستان کرده خم گردن به آسانی

شمارهٔ ۵۷۸

ز جا برخاستن گردیده مشکل از گران جانی

شمارهٔ ۱ - از کرده پشیمانم ناکرده هراسانم

از خویش گریزانم راهیم به خود بنماسرگشته و حیرانم چون باد پریشانم

بنهاد چو بر دوش قضا طبل و علم را

شمارهٔ ۱

فرمود نویسنده تقدیر قلم را