شعرِ فارسی

خوش حالت آن مرد که خیرانجام است

شمارهٔ ۱۸

سهل است نکونام اگر بدنام است

معشوق خدا جاذبه اش رهبر ماست

شمارهٔ ۱۹

شاهد دل آگه است و چشم تر ماست

ای ماهوشان فقیر درویش شماست

شمارهٔ ۲۰

درویش شما و خیراندیش شماست

آن را که همیشه با خدا تعظیم است

شمارهٔ ۲۱

نی دغدغه از بهشت و ز آتش بیم است

بیرون ز دو کون جای درویشان است

شمارهٔ ۲۲

ویرانه غم سرای درویشان است

دیدار خدا لقای درویشان است

شمارهٔ ۲۳

کیخسرو و جم گدای درویشان است

هستی مال تو و نیستی مال من است

شمارهٔ ۲۴

فعل تو همه نیک و بد افعال من است

من بنده عشق عشق مولای من است

شمارهٔ ۲۵

من مرده دم عشق مسیحای من است

نی در دل من غمی از آن و این است

شمارهٔ ۲۶

نی وسوسه عادت و رسم و دین است

فقر فقرا نه جامه رنگین است

شمارهٔ ۲۷

یا جبه شال و خرقه پشمین است

آن رشته که کیش کفر و ایمان شده است

شمارهٔ ۲۸

دو سر دارد ظاهر و پنهان شده است

زنهار مگو که واحد و رام یکی است

شمارهٔ ۲۹

با این خلقی که پخته و خام یکی است

شمارهٔ ۹ - آسایش بزرگان

شنیده اید که آسایش بزرگان چیستبرای خاطر بیچارگان نیاسودن

انعام ز حق به خاصه و عام یکی است

شمارهٔ ۳۰

جان در بدن آدم و انعام یکی است

در مذهب ما که کفر و اسلام یکی است

شمارهٔ ۳۱

صبح شادی و ماتم شام یکی است

کس را خبری کجا از آن جاست که اوست

شمارهٔ ۳۲

با آن که هر آنچه هست پیداست که اوست

پیدا و نهان و آشکارا همه اوست

شمارهٔ ۳۳

در خانه و شهر و ده و صحرا همه اوست

زاهد نخورد باده که بدنامی اوست

شمارهٔ ۳۴

پرهیز ز می کشان نکونامی اوست

چندین نقشی که زیر این چرخ دوروست

شمارهٔ ۳۵

دوری است تعلق اگرت یک سر موست

با هر که دل رمیده ما پیوست

شمارهٔ ۳۶

دیدیم که عاقبت دل ما را خست

چون در نظر تو یار و اغیاری هست

شمارهٔ ۳۷

در تصفیه قلب تو را کاری هست

تا پیش خدایت سفری حاجت نیست

شمارهٔ ۳۸

واندر ره او پا و سری حاجت نیست

آن کس که حیا ندارد او انسان نیست

شمارهٔ ۳۹

وصفی بهتر ز پاکی دامان نیست

نوری ز حقیقت به تو همسیر تو نیست

شمارهٔ ۴۰

دل را خبری ز شر و از خیر تو نیست