شعرِ فارسی

آن کس که حیا ندارد او انسان نیست

شمارهٔ ۳۹

وصفی بهتر ز پاکی دامان نیست

نوری ز حقیقت به تو همسیر تو نیست

شمارهٔ ۴۰

دل را خبری ز شر و از خیر تو نیست

بی ذکر تو هیچ زنده ای نیست که نیست

شمارهٔ ۴۱

بی یاد تو هیچ بنده ای نیست که نیست

بی یاد خدا ذی نفسی نیست که نیست

شمارهٔ ۴۲

بی نشیه او بوالهوسی نیست که نیست

در دیده ات از نور حقیقت اثری نیست

شمارهٔ ۴۳

در دل ز سراپرده سرت نظری نیست

دردی طلب از خدا دوا چیزی نیست

شمارهٔ ۴۴

بی درد مشو که بینوا چیزی نیست

بگذر ز سوا که ماسوا چیزی نیست

شمارهٔ ۴۵

جز او همه فانیست فنا چیزی نیست

جامی است جهان به دست یک ساقی نیست

شمارهٔ ۴۶

یک دم باقی دم دگر باقی نیست

صد حیف که عمرم به خسارت بگذشت

شمارهٔ ۴۷

در فکر عبادت و عبارت بگذشت

خود آمده زنده مرده می باید رفت

شمارهٔ ۴۸

شطرنج خیال برده می باید رفت

بر دایره جهان چو پرگار مپیچ

شمارهٔ ۴۹

هیچ است جهان به هیچ زنهار مپیچ

هر چد که یار یار دیگر دارد

شمارهٔ ۵۰

اما با ما شمار دیگر دارد

خوش آن که مقام بر در دل ها کرد

شمارهٔ ۵۱

واندر دل اهل دل رهی پیدا کرد

گویند به طالب که سفر باید کرد

شمارهٔ ۵۲

در منزل بی خودی گذر باید کرد

هر صبح ز گریه رخ ترم باید کرد

شمارهٔ ۵۳

خاک ره دوست بر سرم باید کرد

از مروحه ای که شاه احسانم کرد

شمارهٔ ۵۴

انگشت نما میان خوبانم کرد

بی ناز تو من نیاز نتوانم کرد

شمارهٔ ۵۵

بی روی تو دیده باز نتوانم کرد

باید که تو را نظر به خاصان باشد

شمارهٔ ۵۶

نی بر گله عام پریشان باشد

فانیست جهان در او بقا کی باشد

شمارهٔ ۵۷

خاکی است جهان در او صفا کی باشد

یک محرم راز در جهان یافت نشد

شمارهٔ ۵۸

دل جهد بسی کرد و بسی کافت نشد

کشت عملم هیچ نمودار نشد

شمارهٔ ۵۹

هرگز دل و دیده ام نکوکار نشد

شمارهٔ ۱۲ - احسان بی ثمر

بارید ابر بر گل پژمرده ای و گفتکاز قطره بهر گوش تو آویزه ساختم

فردا که ز مشکلات حل می طلبند

شمارهٔ ۶۰

کی از تو ترانه و غزل می طلبند

ای مست شراب ما و من بازی چند

شمارهٔ ۶۱

وی غره جامه با کفن بازی چند