شعرِ فارسی

راه می پویم شاید منزلی پیدا شود

شمارهٔ ۱۱

کعبه می جوییم تا صاحبدلی پیدا شود

عقل را نور نماند چو شود موی سفید

شمارهٔ ۱۲

شمع تاریک بماند چو شود وقت سحر

شمارهٔ ۲۲ - باد بروت

عالمی طعنه زد به نادانیکه بهر موی من دو صد هنر است

به نقش و خال و خط دهر دل مده زنهار

شمارهٔ ۱۳

نه عاقلی است که گیری به دست خود دم مار

دلبرم منعم است و من درویش

شمارهٔ ۱۴

من چو او او گدا شود چه کنم

ز خال پشت لب او تحیری دارم

شمارهٔ ۱۵

که این سپند در آتش چرا نمی سوزد

هر نفس در دیده من طرح قیامت می کشم

شمارهٔ ۱۶

انتظار جلوه آن سرو قامت می کشم

با نظر بر لطف و احسانش کجا بد می کنم

شمارهٔ ۱۷

حق به دست ماست گر عصیان بی حد می کنم

جز مهر ما ستاره گرمی ندیده ایم

شمارهٔ ۱۸

بی داغ در جهان دل نرمی ندیده ایم

کشت ما را انتظارت تیز ترا از نگاه

شمارهٔ ۱۹

در نظرهای رقیبان گو شود عالم سیاه

به جان رسیده و از دل برون چو تیر شدی

شمارهٔ ۲۰

مرا ز غم چو کمان کرده گوشه گیر شدی

شمارهٔ ۲۳ - بازی زندگی

عدسی وقت پختن از ماشیروی پیچید و گفت این چه کسی است

ای آسیا ای آسیا سرگشته ای چون ما چرا

شمارهٔ ۱

از ما مپوشان راز خود با ما بیان کن ماجرا

ای دل و جان عاشقان خسته تیغ مرحبا

شمارهٔ ۲

غلغله تو در سمک کوکبه تو در سما

ای صبح سعادت ز جبین تو هویدا

شمارهٔ ۳

این حسن چه حسنست تقدس و تعالا

ایهاالصابرون فی البلوا

شمارهٔ ۴

طرقوا طرقوا الی المولا

برافشان زلف مشکین را که خوش حالیم ازین سودا

شمارهٔ ۵

که می یابم ز بوی او نسیم جنت الماوا

بس بمساجد شدیم بهر تولا

شمارهٔ ۶

مسجد اقصی کجاست مسجداقصا

بلبل بوقت صبح بدرگاه کبریا

شمارهٔ ۷

فریاد عشق زد که منم عاشق خدا

تا پریشان نکند زلف ترا باد صبا

شمارهٔ ۸

متصور نشود حالت جمعیت ما

جگر پردرد و دل پرخون و جان سرمست و ناپروا

شمارهٔ ۹

شبم تاریک و مرکب لنگ و در سر مایه سودا

چند پرسی ز کجایی و کجایی و کجا

شمارهٔ ۱۰

از نهان خانه تجریدم و از دار فنا

خدا را ای مذکر رحم فرما

شمارهٔ ۱۱

ز حد بگذشت سرمای تو بر ما

خوش خاطرم که یار مرا گفت مرحبا

شمارهٔ ۱۲

همراه مرحباست صفا در پی صفا