شعرِ فارسی

ساقی آورد ساغری بگزیده

شمارهٔ ۱۳۷

گفتا که بگیر ای ز من رنجیده

در راه وفا ندیده ام قافله ای

شمارهٔ ۱۳۸

از پا افتاده ای برد مرحله ای

ای دل نفسی صاحب عرفان نشدی

شمارهٔ ۱۳۹

بر درد کسی هیچ تو درمان نشدی

شمارهٔ ۲۰ - ای گربه

ای گربه ترا چه شد که ناگاهرفتی و نیامدی دگر بار

یاری دارم که رشک حور است و پری

شمارهٔ ۱۴۰

گه ناز به خود دارد و گه با دگری

ای عهدشکن قیمت ما را چه شناسی

شمارهٔ ۱۴۱

تا مهر نورزی تو وفا را چه شناسی

آن بدگهری که بد بود با نیکی

شمارهٔ ۱۴۲

دیو است به نیک و دد بود با نیکی

او معنی معنی است که را آن معنی

شمارهٔ ۱۴۳

تا فهم کند معنی آن زان معنی

تا کش و فش و عمامه را ته نکنی

شمارهٔ ۱۴۴

سیر فلک و ستاره و مه نکنی

با آیینه دمی شدم روی به روی

شمارهٔ ۱۴۵

گفتا همه عیب من به من موی به موی

دارم دم سرد چشم خون پالایی

شمارهٔ ۱۴۶

اندر غمت ای سرو قد رعنایی

چه نسبت است به مصر وجود بقعه تن را

شمارهٔ ۱

که این ز جمله ویرانه های آن شهر است

به اهل راز چه نسبت رقیب بدگو را

شمارهٔ ۲

لب پیاله کجا و زبان شانه کجا

شمارهٔ ۲۱ - ای مرغک

ای مرغک خرد ز اشیانهپرواز کن و پریدن آموز

متاع پاک ندارد به گفتگو حاجت

شمارهٔ ۳

گرفته است سعیدا از آن زبان صدف

کمان ابروانت طرفه سخت است

شمارهٔ ۴

که در تصویر هم نتوان کشیدن

ناز و کرشمه زینت و زیب ستمگر است

شمارهٔ ۵

ورنه ز دلبری است که دلبر دلاور است

با خلق مجازی ز حقیقت خبری نیست

شمارهٔ ۶

ز آن روی در ایشان ز محبت اثری نیست

چرا آن گوشه ابرو ز من چون بخت می گردد

شمارهٔ ۷

کمان بی چله چون بسیار ماند سخت می گردد

از جوهر خود جا به کمر خنجر او کرد

شمارهٔ ۸

معراج کلاه است که جا بر سر او کرد

جهان به گوشه تاریک و تنگ می ماند

شمارهٔ ۹

که هر طرف بروی پیش روی دیوار است

صف به صف مژگان خونریزش به جنگ آماده اند

شمارهٔ ۱۰

با وجود مردمی رحمی به مردم نیستش

راه می پویم شاید منزلی پیدا شود

شمارهٔ ۱۱

کعبه می جوییم تا صاحبدلی پیدا شود

عقل را نور نماند چو شود موی سفید

شمارهٔ ۱۲

شمع تاریک بماند چو شود وقت سحر