شعرِ فارسی

ای از تو جهانیان به دادند و فغان

شمارهٔ ۱۲۰

خورشید و قمر در طلبت سرگردان

یاری دارم که روش دیدن نتوان

شمارهٔ ۱۲۱

وز سلسله موش بریدن نتوان

عرفان به خدا هیچ ندارند جهان

شمارهٔ ۱۲۲

این حرف سبک نیست گران است گران

رفتی به سفر از پی تسخیر جهان

شمارهٔ ۱۲۳

تا خلق خدا شوند در امن و امان

وهمی به خیال کرده جا نام جهان

شمارهٔ ۱۲۴

از وهم جهانیان شده سرگردان

بحری پنهان چو کرد جوش و طغیان

شمارهٔ ۱۲۵

هر سو گردید موج هاست دست افشان

تا کی به لباس عاریت بند شدن

شمارهٔ ۱۲۶

از کسب کمال خویش خرسند شدن

زینهار که کارها به خود آسان کن

شمارهٔ ۱۲۷

هر نیک و بدی که می کنی پنهان کن

بی یار شدم یک نفسم یاری کن

شمارهٔ ۱۲۸

غمخوار شدم مرا تو غمخواری کن

گاهی نزدیک و گاه دورم از تو

شمارهٔ ۱۲۹

گه مضطرب و گاه صبورم از تو

شمارهٔ ۱۹ - ای رنجبر

تا به کی جان کندن اندر آفتاب ای رنجبرریختن از بهر نان از چهر آب ای رنجبر

ای شیخ کرامت منما رهبر شو

شمارهٔ ۱۳۰

نی چون کاغذ ز باد بالاپر شو

چون موم بر آتشی رسی آب مشو

شمارهٔ ۱۳۱

چون رشته ز تاب خویش بی تاب مشو

ای نفس و هوا برده دلت را جان کو

شمارهٔ ۱۳۲

ای داده به تن نقد روان جانان کو

با نفس دغل تو بدگمان باشی به

شمارهٔ ۱۳۳

تا بتوانی تو ناتوان باشی به

دل رفت ز خود هنوز جان نارفته

شمارهٔ ۱۳۴

آمد به کنار از میان نارفته

این عالم ما که بی نظیر افتاده

شمارهٔ ۱۳۵

هر سو طفل و جوان و پیر افتاده

ای باده فروش باده صاف بده

شمارهٔ ۱۳۶

با من خبر از مقام اعراف بده

ساقی آورد ساغری بگزیده

شمارهٔ ۱۳۷

گفتا که بگیر ای ز من رنجیده

در راه وفا ندیده ام قافله ای

شمارهٔ ۱۳۸

از پا افتاده ای برد مرحله ای

ای دل نفسی صاحب عرفان نشدی

شمارهٔ ۱۳۹

بر درد کسی هیچ تو درمان نشدی

شمارهٔ ۲۰ - ای گربه

ای گربه ترا چه شد که ناگاهرفتی و نیامدی دگر بار

یاری دارم که رشک حور است و پری

شمارهٔ ۱۴۰

گه ناز به خود دارد و گه با دگری

ای عهدشکن قیمت ما را چه شناسی

شمارهٔ ۱۴۱

تا مهر نورزی تو وفا را چه شناسی