شعرِ فارسی

تا کرد قبای ناز را بر تن گل

شمارهٔ ۱۰۰

در پایش ریخت رنگ از دامن گل

تا بنده شدم چو مهر تابنده شدم

شمارهٔ ۱۰۱

فارغ ز غم رفته و آینده شدم

تنها نه به هجر آشنا گردیدم

شمارهٔ ۱۰۲

اندر ره آشنا چها گردیدم

گر دل گویم تو را ز جان می ترسم

شمارهٔ ۱۰۳

ور جان خوانم هم از جهان می ترسم

یک سو شادی است در جهان یک سو غم

شمارهٔ ۱۰۴

یک سو زخم است جمع و یک سو مرهم

من خانه آن ماه جبین می دانم

شمارهٔ ۱۰۵

گاهی به گمان گه به یقین می دانم

من گرچه ز عشق گفتگو نتوانم

شمارهٔ ۱۰۶

قطع طلب روی نکو نتوانم

گر باده تو رسد به من مل چه کنم

شمارهٔ ۱۰۷

چون روی تو بینم هوس گل چه کنم

هر ذره مدان ز خود کمش می بینم

شمارهٔ ۱۰۸

هر مور به دست خاتمش می بینم

شوخی که بری ز عالمش می بینم

شمارهٔ ۱۰۹

معنی است ولی در آدمش می بینم

شمارهٔ ۱۷ - امید و نومیدی

به نومیدی سحرگه گفت امیدکه کس ناسازگاری چون تو نشنید

چشمی که از او دو عالمش می بینم

شمارهٔ ۱۱۰

روزش حیران و شب نمش می بینم

دنیا که وفایش و بقایش معلوم

شمارهٔ ۱۱۱

دردش معلوم و هم دوایش معلوم

ما دلق ریای خویشتن سوخته ایم

شمارهٔ ۱۱۲

تا طرز طریق فقر آموخته ایم

تا مشعل دید عیب خامش کردیم

شمارهٔ ۱۱۳

فکر بد و نیک را فرامش کردیم

جز ناله کسی همنفس خویش ندیدیم

شمارهٔ ۱۱۴

جز درد کسی محرم این ریش ندیدیم

ما منتهییم و مبتدا هم ماییم

شمارهٔ ۱۱۵

جام می و جام جم نما هم ماییم

بیرون و درون برو بیا هم ماییم

شمارهٔ ۱۱۶

اشکسته و سنگ و مومیا هم ماییم

آدم یک آدم است و یک صورت و جان

شمارهٔ ۱۱۷

لیکن تفریق در مقام است و مکان

ای بسته میان تو کمر بر دل و جان

شمارهٔ ۱۱۸

بادا دو جهان فدای آن موی میان

عالم جسم و محمدش آمده جان

شمارهٔ ۱۱۹

چو جان گفتم چو روح گردید روان

ای از تو جهانیان به دادند و فغان

شمارهٔ ۱۲۰

خورشید و قمر در طلبت سرگردان

یاری دارم که روش دیدن نتوان

شمارهٔ ۱۲۱

وز سلسله موش بریدن نتوان

عرفان به خدا هیچ ندارند جهان

شمارهٔ ۱۲۲

این حرف سبک نیست گران است گران