شعرِ فارسی

شمارهٔ ۱۴ - از یک غزل

بی روی دوست دوش شب ما سحر نداشتسوز و گداز شمع و من و دل اثر نداشت

کوه غم یار کندن آسان نشود

شمارهٔ ۸۰

تا تیشه طبع نفس سوهان نشود

از ذکر زبان انس به جانان نشود

شمارهٔ ۸۱

بی جاذبه کس صاحب عرفان نشود

از مطلب من درد طلب من زاید

شمارهٔ ۸۲

وز راحت من گرد تعب می زاید

اشعار سعیدا به نظامی نرسید

شمارهٔ ۸۳

لطف سخنش به خاص و عامی نرسید

ای هرزه درا ناله و افغان بگذار

شمارهٔ ۸۴

تا دم نزنی دگر دل و جان بگذار

خواهی که رسی به دوست جولان بگذار

شمارهٔ ۸۵

اول سر خویش را قربان بگذار

ای آن که تویی ز عقل ها بالاتر

شمارهٔ ۸۶

پی برده به کنه ذات تو کس کمتر

خواهی که رسی به دوست از جان بگذر

شمارهٔ ۸۷

و آن گاه ز دین و دل و ایمان بگذر

بسیار به بر و بحر کردیم سفر

شمارهٔ ۸۸

یک چند قدم زدیم در کوه و کمر

تا زهر غمت بود نخوردیم شکر

شمارهٔ ۸۹

خمری نچشیدیم بجز خون جگر

بی تو نفسی خوش نکشیدم هرگز

شمارهٔ ۹۰

وز باغ جهان گلی نچیدم هرگز

گویند که حق یار نمازی است و بس

شمارهٔ ۹۱

عرفان وجود دلنوازی است و بس

گویند خدا ز روزه راضی است و بس

شمارهٔ ۹۲

یا معرفتش حج و نمازی است و بس

از خوان غمش حواله ای دارم بس

شمارهٔ ۹۳

چون درد از او نواله ای دارم بس

لعنت بر نفس ما و بر کردارش

شمارهٔ ۹۴

بر مطلب و بر مقاصد بسیارش

آنان که به دعوا شده سادات مثال

شمارهٔ ۹۵

سادات شدن به صورت امری است محال

گویند کسانی که جهان است خیال

شمارهٔ ۹۶

چیزی که خیال است حرام است حلال

تا صبح نشستم من و جان بر در دل

شمارهٔ ۹۷

دیشب که نهان بود ز من پیکر دل

چون کرد ظهور نور تابنده دل

شمارهٔ ۹۸

تو صاحب دل شدی و من بنده دل

دیروز درآمدم به کاشانه دل

شمارهٔ ۹۹

بینم که چه می کنی تو در خانه دل

شمارهٔ ۱۶ - امروز و فردا

بلبل آهسته به گل گفت شبیکه مرا از تو تمنایی هست

تا کرد قبای ناز را بر تن گل

شمارهٔ ۱۰۰

در پایش ریخت رنگ از دامن گل

تا بنده شدم چو مهر تابنده شدم

شمارهٔ ۱۰۱

فارغ ز غم رفته و آینده شدم