۴۶ شعر از عیوقی
به نام خداوند بالا و پست که از هستی اش هست شد هر چه هست فروزنده شمسه خاوری برآرنده طاق نیلوفری معطر کن باد عنبر نسیم نظام آور کار در یتیم نه پیکر نگارنده پیکران نه اختر بر آرنده اخ
همی گفت چونین و چون تفته برق همی راند و در خون دل گشته غرق چو یک نیمه از راه بگذاشتند دلیران همه نعره برداشتند ربیع ابن عدنان شد آگه ز کار کی آمد سپاه از پی کارزار بسیجید و گرد آور
همی گفت شاه سواران منم سرور دل نامداران منم گه جنگ ثعبان پر دل منم گه صلح خورشید رخشان منم گه بزم مهتاب مجلس منم گه رزم سالار میدان منم گه دوستی ابر رحمت منم گه دشمنی شیر غران منم
دریغ ای پدر دیده شیر مرد کی رفتی ز دنیا پر از داغ و درد چنین است کار سرای سپنج چنین بود خواهد جهان گرد گرد شدی کشته ناگه به دست سگی که او را نه زن خواند شاید نه مرد از و کین تو باز
