میرزا احمد الهامی کرمانشاهی (زادهٔ ۱۲۶۴ هجری قمری در تویسرکان- درگذشتهٔ ۱۳۲۵ در کرمانشاه) شاعر آیینی ملقب به «فردوسى حسینى» و متخلص به «الهامی»، اصالتاً بهبهانى، زادگاه وى تویسرکان و محل سکونت وى در کرمانشاه بوده است. وی پدر شاعر معروف ابوالقاسم لاهوتی است و مهمترین اثر وی منظومهٔ چهار خیابان باغ فردوس یا شاهدنامه است که در قالب مثنوی و بر وزن و طرز شاهنامهٔ فردوسی در شرح وقایع کربلا سروده شده است. سرایش این منظومه طی ۷ سال از سال ۱۲۹۵ هجری قمری تا ۱۳۰۲ هجری قمری طول کشیده است. گزیدهٔ اشعار الهامی کرمانشاهی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانهای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
یکی نامه بنوشت پر سر زنش به بن سعد زشت اختر بدمنش که آگاه گشتم تو را من زکار که هر شب ابا شاه یثرب دیار بسازی پی آشتی انجمن همانا بگشتی ز پیمان من نجویی تو با شاه اگر کارزار سپه را...
بد اختر برآشفت و با شمرگفت که ای اهرمن آمده با تو جفت تو این آتش فتنه افرختی که تا حشر از آن عالمی سوختی به نام من آوردی این ننگ را نهشتی به صلح آورم جنگ را کجا سبط فرخنده نام رسول...
زبان های آتشفشان همچو شمع در آن تربت پاک گشتند جمع چگویم چه گفتند و چون گشت کار قیامت درآن لحظه گشت آشکار برآمد ز افغان آن قوم آه ز هر چوب و هر خشت آن بارگاه به تربت نبی دست غم زده...
گرت برنشاند به گاه بلند هم اندازد آخر به چاه گزند همی تا توانی به نیکی بکوش تو خاکی چو دریای آتش بجوش اجل چونکه سال حیاتت شمرد چنان کن که مردم نگویند مرد ببخش و بخور کز پس مردنت اب...
چو گفت این ابولفضل ع راپیش خواند بدان سرفراز این چنین راز راند که زی لشگر کوفه شو رهسپار ببین تا چه جویند از این کارزار تنی بیست از یاوران را ببر به همراه ای یادگار پدر سپهبد برفت ...
چو گردید ازکین چرخ بلند شه شرق درباختر شهربند جگر گوشه ی سیدالمرسلین حسین آن جهانداور بی قرین برافراشته خرگه اندر نشست چو بر عرش دادار بالا و پست سرافراز یاران شه با نیاز بدو برنیا...
خدایا به یعقوب آل رسول ص بدان یوسف مصر جان بتول س که درچاه زندان دوزخ تنم مسوزان به جنت بده مسکنم خود این دانم ای داور رهنمون که دارم گنه ز آفرینش فزون سبک تر بود لیک از پر کاه برک...
رها کردم از بند پیمانتان درود خدا برتن و جانتان شما هم سوی منزل خویشتن بگیرید ره زین بزرگ انجمن از آن سروران شبل شیر خدای سپهدار عباس رزم آزمای به پوزش چنین گفت با شه سخن که ای خاک...
سمند سرافراز پر باز کرد سوی پهنه چون باز پرواز کرد بنگرفتی اش گر عنان شاه دین به هم در نوشتی سپهر زمین عقابی شد آن باره ی باد پای به زینش همایی سرش عرش سای ویا خود بدان باره گی کوه...
چو این گفت یاران زجا خاستند سراسر بدو پوزش آراستند که ما بنده گانیم و فرمان توراست دل جمله دربند پیمان تو راست شه ما پس از تو گزین پور تست که دارنده ی رسم و دستورتست تو آسوده جان ب...
چو دید این چنین مصعب نامدار که شد کشته فرخ برادرش زار زشه خواست دستور و شد بر به زین خروشان در آمد به میدان کین به خون برادر براهیخت تیغ بغرید مانند غرنده میغ بسی تن بخست وبسی سرفش...
بیامد ز کوفه سوی نهروان بر مصعب شوم تاری روان یکی نامه بنوشت و دادش خبر زکردار و گفتار فرخ گهر بیاراست مصعب هم اندر زمان سپاهی به کردار سیل دمان علم برگشاد و بنه بر نشاند زبصره سوی...
پس آنگه دوباره به انصار گفت که راز از شما نیز نبود نهفت به هر جا که خواهید زین سرزمین سپارید ره ای سواران دین ازیدر سوی بنگه خود روید نخواهم درین دشت بی سر شوید چو زینسان شنیدند آز...
نه درسر- به جز شور دلدارشان نه در دل به جز خواهش یارشان به خود جمله را یار و دمساز دید به سر نهان محرم راز دید حجاب ازسر چشمشان باز کرد هویدا به ایشان همه راز کرد دو انگشت از یکدگر...
چو ازکار یاران بپرداخت شاه بفرمود تا خیمه و بارگاه پس و پشت هم برکنند استوار که دشمن برایشان نیارد گذار ودیگر یکی کنده فرمود شاه بکندند برگرد آن خیمه گاه مرآن کنده را پر زهیزم نمود...
گهی با خداوند خو راز راند گهی نیز قرآن به آواز خواند چو شد صوت قرآن آن شه بلند سی و دو سرافراز پیروزمند زلشگرگه دیو ناپاک هوش بدان صوت دلکش نهادند گوش تو گفتی که از عرش برزد ندا بد...
درآن شب جهانداور بی قرین گهی دردعا بود وگه آفرین گهی دشنه ی جای ستان تیز کرد که فردا بدان دشنه جوید نبرد گهی دل به مرگ جوانان نهاد گهی چند بیتی زغم کرد یاد که اف بر تو ای دهر ناساز...
یکی داستان دیده ام جانگزای ز گفت مهین دخت شیر خدای که چون چند پاس از دهم شب گذشت غمی سخت بر دل مرا چیره گشت برون آمدم بی قرار از حرم که کردار یاران شه بنگرم ببینم چه جویند از نام و...
زگفت هلال بن نافع سخن چنین راند در نامه ی خویشتن که رفت ازدهم شب چو یک نیمه بیش بدم من نشسته به خرگاه خویش دلی پر زدرد و لبی پر ز آه زکردار آن مردم دین تباه که رفتند و شه را نهادند...
ز سویی به خیمه درون شهریار نشسته ز سرتا قدم محو یار به پایان آن شب شه کامیاب جهان بین زانی شدش گرم خواب سراسیمه برداشت ازخواب سر دو رخساره از آب بیننده تر بفرمود کاین دم بدیدم به خ...
به پیکر ستبر و به بالا بلند یکی ژنده در تن بر آن وصله چند کلاهی بد از پشم اندر سرش فرو ریخته موی سرتا برش به زنار بربسته محکم میان عصایی به دستش زخرما بنان گرفت و ببردش برسرفراز سپ...
چو آگاه شد زود بسپرد راه به شام آمد وکرد جا بربه گاه همه شامیانش به در تاختند نوا سوگوارانه افراختند مراو را به مرگ پدر تعزیت بگفتند و برسلطنت تهنیت چو بگذشت چندی از آن کارباز یکی ...
یکی روز پیغمبر سرفراز به مسجد درون بود بهر نماز بیامد یکی مرد نخجیر گیر بیاورد از بهر آن بی نظیر یکی بره آهوی خوش خط و خال به فرخ حسن ع دادش آن بی همال مرا دل زانده در آمد به جوش ه...
زمیدان چو برگشت دارای دین عمر آن ستمکار پر خشم وکین به لشکر درش مرد بودی سترگ که بگرفتی او بره از چنگ گرگ تن او بار و بی باک و خودکام بود پلیدی که خود سامرش نام برد به او گفت زی په...
