شمارهٔ ۱۷۷
زنجیر به زنجیر چم به چم دارنه موته هر خم صد هزار چم بنما به روته هر کس شربت عشق بچشییه روته منه سون کس نیه مست الست ته سو آل مونگه مسته چش قوسه ابروته د دیم خوره عالم ره تا وسه سوت...
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریاضالعارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخالعجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمهافسانهای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردمنهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
زنجیر به زنجیر چم به چم دارنه موته هر خم صد هزار چم بنما به روته هر کس شربت عشق بچشییه روته منه سون کس نیه مست الست ته سو آل مونگه مسته چش قوسه ابروته د دیم خوره عالم ره تا وسه سوت...
ته عشقه که عالم ره هکرده آگاه ته عشقه که صنعون ره بورده از راه ته عشقه که یوسف ره بداته تک چاه ته عشقه که مجنون ره دینگوره به راه
خش باخته شاه حوش گوشه لارته نترسیه از زخم سیویه مارته قسم خرمه نقاش نقش و نگار ته اون حلقه حلقه زلف مشکین مارته امیر گنه گلشن ره امرو گلزارته سه و گل و وارنگ برسیه دارته اسٰا هر طر...
امیر گنه دوست کان نواته لو ته یا سرچشمه ی اوی حیاته لو ته خدا شروت جام ره دپاته لو ته هر کس درد دل دارنه نجاته لو ته
امیر گنه عاشقمه چشم کنارته دل بخرده مه تیر پیکٰان گذارته مدت وخته که حیرونمه کار و بارته یک غمزه هزار کس بونه جان سپار ته دعنبره به دور رخ گل عذار ته کفر گرد ایمون بکشیه حصٰارته پر...
شیرین خنده تٰا لعل ره عقیق جدٰا کرد ختشته شیرین مه دست و پاره وٰا کرد در گنج ره واٰ کردو شه ور بهٰا کرد بسیٰار منه سون شه سر و جاٰن فدٰا کرد
امیر گنه مه یار به منه کش دوره کی بو که خش هاده ام من ته د روره چون قرص قمر ایزد بساته روره یا چه بیضه ی شمسه سراسر نوره شب ها به عالم دلبر بتٰاوس نوره منور بکرد دشت و صحرا و کوه ر...
مردم به ته جٰا سخن گنن هزٰار رج گوین فلونی شونه فلونی رج ته با مردم سخن نوٰاش به من کج هر جٰا که بویه مردم گزٰارن شه حج گوهر گله دیم چند مجنی به این رج نترسنی ته خشه سخن بووه کج تو...
یا رب که تنه دولت به کامرون بو خدا و رسول با علی یاورون بو ته کیسه زر و سیم همه جا افزون بو عیش و زندگونی به ته جاودون بو افلاتون آسا حکمت تنه افزون بو دونایی و دولت همه روزافزون ب...
سلوم منه مسه چش و دیده ی سو من کیمه به ظاهر که سلوم کنی تو من ته قدم گردمه ته مه چشم سو حیف بو قدم گرد ره سلوم کنی تو من بٰا ته تمٰا داشتمه مه چشم سو اندک اندک مه خاطر نیازاری تو ر...
تیرنگ بدیمه ویشه دریم نیشت بیه بوتمه نیرنگ ته مدعا چه چیه مه دیم سرخه مه گردن هلی تی تیه هرکس عاشق بو دونه مه درد چه چیه
چی شاهی روزبیه که منمتمه همراته نثار کردمه زلف ره پچاپچاته احتیاج نیه مه جانه یار اینهاته بسیار خریمه ناز گرونبهٰا ته بکوشت مره مشکین کمن تٰا به تٰا ته بکوشته مره مسته چش ادا ته صد...
ویهار درآمو تی تی شکوفه بدیمه داره فلک به زمین سی سر شکوفه باره بلبل بسرویه سر به پا ییری هییری داره خوی مزه ره اون دونه یار نداره
سین بسم الله خط سواد مو ته قٰاف و القرآن بی شک اون خط ابروته الحق یای یاسینبو کمون ابروته نه فلک مسلط سر مشرکون ته گشت کنون کنون وینه بیایم کوته دایم به تماشا وینه ایشم روته سرتاسر...
سی داغ به منه دل دره ته ابرویه عجب ویمه که داغ به دل مه برویه وشکو رنگ به رنگ دیمه کنار رویه سرونگ هدا بون دارمه ته یار بویه
اینه که مونس و غم گساره یارمه اینه چشمه ی او به تن سازگارمه اینه که سیو کرد خرم روزگارمه اینه که بناگوش هونیا یه تارمه اینه که رجب مونگ و ده و چهارمه اینه دل ره زنه ناوک بیشمارمه ا...
سربازمه ته عشق هرچی بونه بوویه امیر گنه هر کس به دنی دونه واجب کنه ته خال و خط ور بویه سوگند به تنه تازه خط ماه نویه
بشنوسمه روزی گته یاری به یاره لیلی چن قدم گشت بورد نو ویهاره گیته سر راه هر جٰا که دییه خاره به یاد اون که پای مجنون نواره صد ناوک غمزه دوستمنه دل کاره ای دوست هاپرس گه حال منه غم ...
یارون و دوستون اندی نکنین مونه ونه بمردن بوردن قدیمه خونه د جفت کوه سنگ و نه قبر میونه بشونه زن پرچیمه سر اشنه کی جوونه
امیر گنه حیرونمه ته مونگه چیره به یک دل اندی درد دوونه نمیره اگر که دنی کس به کس درد میره اسٰا ویسه که مه خاک ره لاله گیره دوست تش عشق هردم مه دل بییره بسوجه دل من و ریمون نییره دو...
ونوشه که در بمویه نوویهاره کس بویه که سر بو کردن نداره یار اون یاره که خاطر یار ره داره گرجان طلبه نانوویه بسپاره
امیر گنه عاشقمه خجیره چیره اون ماه به زبون هرگزمه نوم نییره د خش تمنا دارمه ته مونگه چیره خاره بو د خش یا سه اول به میره بدیمه یکی چیره خجیره چیره دیدار گوهری بیه و زبون امیره هر ک...
کوک ره بدیمه سروسه جویباره شاهین ونه ور لوزویه که درآره اون ویهار که باز بیم دریو کناره تیرنگ به منه چنگ بی گنجشک بیاره
مشکین کلاله که گل سروی داره چکه چکه وی کٰان مروٰاری داره مرواری بیحده که حموم بواره هم چنین حموم که این انعام ره داره بسی مفتخر بو یه اون حموم باره سزاوار نیه به هر نفیس ره خواره ا...