شمارهٔ ۱۸۷
ته بخت و دولت به چل پر دماسه ته دولت بگرده بگرده گرده تاسه زحل کمترین بنده ی ته اسٰاسه عطارد نویسنده ی ته اجناسه
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریاضالعارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخالعجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمهافسانهای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردمنهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
ته بخت و دولت به چل پر دماسه ته دولت بگرده بگرده گرده تاسه زحل کمترین بنده ی ته اسٰاسه عطارد نویسنده ی ته اجناسه
دل دارمه یکی تیر بخرد بو هزاره تن دارمه یکی دایم اندوه بواره چش دارمه یکی وی شو و روز که واره جان دارمه یکی کمه قربون یاره هر کس که منه دوست ره به کینه داره اون دل خره صد تیر و همی...
خنده خنده با من هکرده حکاته ذره ذره الماس مه دل دله بپاته سومه نرد دچینم ته شش درگهاته هنوز نچیمه گنی هچین بپاته
سوای مه دوست کس نوم ره مه نییره هر روز نو به نو امیر ته ور بمیره شو دارنه صحبت روز جای دیگر بوره گیره مه ور سرزنش بو از جوون و پیره دل داشتمه یکی ترکش بساتمه تیره روزی صد هزار تیر ...
امیر گنه مه درد دل دوا ته دوست آب و نمک دارنه سر تا به پاته گدامه تمادارمه دوست زکاته متحقمه من دوست د تاحکاته
امرو به سریٰ چیره بدیمه حوره جوونی اسٰا و بنمٰا غروره گاهی به خنده گاهی سر دارنه شوره نه جای هنیشتن نه دل دارمه بوره دل سوجنه مه هیمه پیون تنوره سوراخ بیه دل خنه پیون زنبوره نارمه ...
نٰابتو مه که ته مهره ورزی نو کرد نٰابتومه که تنه فرقت جه خو کرد ته فرقت منه روشنه روزره شو کرد ته عشق جه هر میدون بر سیمه هو کرد
اوندم که تنه دم ره دم حورانداته حل مشکلات ره هموندم بساته به شکل میون هفت چشمه او بساته د تل و د شور د سل یکی نواته گلوچه کردی مسته زلف ته بپاته بپاته ولی سرخه گل سر بپاته
اشون دیشو بشنی یٰا سه به این دل سوج برمستمه نه چٰار دٰاشتمه نه چٰاره آموج استٰابیمه خینوخرن با دل سوج خین دبلٰا شنیمه شندیمه تٰا اسب روج اسٰا که منه یٰار هٰاکنه مجه کوج سوجنه من وی...
نوروز گل قل انما تویی تو وینش همه ذهن و ذکا تویی تو ان اکرم و یاسین طاها تویی تو صٰایم النهار لیل و یغشا یغشیٰ تویی تو ای قصر لدنی ربنا تویی تو ای صاحب کرم جود و سخا تویی تو والشمس...
چی دولته که خنه دریم بیامو یا اون ماهه که شو به دنیم بیامو فرشتویه از عرش برین بیامو یا یعقوبه که یوسفه وین بیامو امرو به گل زار آهوی چین بیامو گرد گله باغ مشک پرچین بیامو د زلف د ...
سرره بشسی زلف کنه کینه کینه سرخه گل بوارسه میون سینه تو مه سوره داری و من ته ممینه برو د پیچم که مه مدعا همینه
ای دخنه آهو وره ره ور گیره مشک تر و کٰافور ره برابر گیره شقایق خوشه پاره حنٰا بییره زمونه جوونی ره آیی سر گیره خال و خط خجیره ته خجیره چیره این شهر پرکس ته خال و خط ور میره هر که ز...
ته چیره به خوبی گل آتشینه من شومه به آتش اگر آتش اینه دهون حلقه ی میم و لو انگبینه چرخ فلک ته خرمن خوشه چینه
یا رب صد هزار عید و اقبال و شاهی بخت و دولت و نصرت و پادشاهی کوم دل کنی چنون که ته بخواهی صد و بیست سال بوویه ته عمر الٰهی دکفه دشمن جان ره ته مرگ تباهی حسود گرفتٰار بو محنت سپاهی ...
بلبل به گل دورو گل به بلبل دوره بلبل چه من گل چه ته صاحب نوره دعا برسن دوست کلاله موره دل با ته نزدیکه چیره ته جه دوره
فرشته خویی جانی حوری سرشتی بهشتی مه جان و تو منه کنشتی منه مهره شه دل بنه روز چه کشتی افسوس خرمه که اسٰا مره بهشتی زلف ره چیه که شه گوش بن بهشتی خوبی هکردی مر مه دست جا بهشتی اسا ک...
امروز سر راه بدیمه یک دردونه کمنه کپل پشت دشنیه شونه اونچه که منه عقل و منه گمونه سرخه گله که چادر دپیته شونه
یارب بخری ته اوی زندگونی یا خضر پیون ته به دنی بمونی سه چیز نوویه هرگز تره زیونی یکی عمر یکی دولت یکی جوونی امیر صفته گویا که بی زبونی اون زور که ته دارنی رستم دستونی ارمون دل هسه ...
سر بمیرم سرون ونه ونوشه چشم بمیرم مجیک ونه سرپوشه زلف بمیرم هشنی وشنی خال وخوشه د خش طمع تما دارمه کنار و گوشه
تا که این کس خاطر مشوش بویی چشم خین شنه و سینه پر آتش بویی دل بیخ ره بندو درد منقش بویی غذاره جگر خین ها کرده خش بویی تا مه دل به گردته پری وش بویی تا جان به منه تن در کشاکش بویی ت...
من قلندروار شومه سر دروازه دریم دلیم سره مسته چش آوازه کرم هکن و برو سر دروازه شاید دار خشک ازگه بیاره تازه
گل دسته به ظلمٰات همیشه شوبی کس نیه که مه پیغوم به ته بوویی خین شنه مه دیده و مجیک پرزویی اون درد که مره شونه تره نشویی ته غمزه منه قاتله روز و شویی ته نازه که مه کشتن تیغ ره سویی ...
آیینه به ته رویه زلال نمنه فرشته به ته رو پر و بال نمنه کچی کچیلک مه دوست چه حال نمنه یک روز ندیین صد و سی سال نمنه