شمارهٔ ۲۱۱
آهو نیمه که کتم بچینم بییرم داره کچیک نیمه که غرصه نخرم یاره آهو نیمه که شه بچرم به لاره بپته خربزه نصیب بیه شاله
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریاضالعارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخالعجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمهافسانهای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردمنهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آهو نیمه که کتم بچینم بییرم داره کچیک نیمه که غرصه نخرم یاره آهو نیمه که شه بچرم به لاره بپته خربزه نصیب بیه شاله
شومه به تماشا که بیورم یاری بدیمه زری تشت عنبر لو ویماری بالا بلن ابرو کمن سوره داری که گل ها فدای چنین یار بباری نگذشته بی مدت به روزگاری در آمو حموم مسه چش سوره داری بشسه شه کمن ...
کجه شونی مه سرخه گل نشونه بس دل بورده ته چشم جادوونه مشکین کمندره چون بکشی به شونه به هر میه خال در چکه دونه دونه
دشمن به اونچه دکت ته بنتونه گردون صد هزار سال ار کنه نتونه پٰادشه صفت کرم حٰاتم اون جوونه سی حاتم به ته کرم حیرون بمونه
ندومه که این قالب بساتن چیه بساتن قالب ایی بهلوتن چیه بیوردن به پیش و در نواتن چیه زمین بزوین و خاک بساتن چیه
ملا دره که دایم با نمازه ملا دره که پیغمبر همازه ملا دره که بنده بن ورازه ملا دره که شوگرد سم گرد گوش درازه
دیشو باختمه خودیمه ته چشمون ره خوی دله من خش دامه ته لبون ره ته ململه بال مشت ها کردی مرجون ره عاشق منمه که گور ورمه ته ارمون ره
کیجا ته ریکا کیجا تنی ریکامه تو چاله ی سر نیشتی من ته سیکامه بال بالبند ته گردن میره کامه تو گوکی تلم من تنی جو نکامه
گل ونه مره بو کنهته پنونه سه ونه مره گاز بزه ته دنونه جنافه خش مال دره مه دندونه این ره هاکن ته مه یادگار بمونه
سه دنی مره لاپه نده مشت هاده خش دنی مره یتا نده هشت هاده ملک دنی مره اینجه نده رشت هاده مره دس بزن شه گله باغ گشت هاده
امیرگنه که ته چش نرگسه یٰا جٰاد ته برفه که هر مٰاه هلٰال بوو مٰاد مه سوته دل دنی ره تو هٰاکن شٰاد چی بونه که ته هٰادی منه دل دٰاد
امیر گنه مه ور کیه روز و شوبی اندی ورنه دل ره که طاقت نوویی دوست که مردم سخن جه مهر بشویی بییری وی چونه که مه سوته دل ره چی رویی دوست کونه که غم بخره روز و شوبی کس ندارمه مه دردصان...
چین چین چییه به گوش بن پیچ و تو کرد یٰا بیجن دل بییه که بخت من سییو کرد هندو به تٰاخت بورد روزه شو کرد یٰا زٰاغه که بٰاغ ارم ورخو کرد کمند مشک ته مشک تتٰارره شو کرد اون خونه سییو م...
امیر گنه چارده دوسته سال خجیره دوست سینه مال وارنگ کال خجیره کوم دل رسیین به وصال خجیره خراج دنی یک موی خال خجیره به بوسه کاری دوست سو آل خجیره سر و جان عاشق به دمال خجیره مینای خش...
زلف هندو آتش پرست یا زناره یا طره ی مشکین به گرد عذاره شوی قدره یا رنگ لیل ماه تاره یا اژدره که هر دم گذر به لاره ورن گر به جنت مره بی ته ناره گر ورن به دوزخ تره دارمه خاره یا قوته...
یا علی گمه بلنده ته آوازه ته و ته خدای در همیشه وازه د تا نوجوون نیشتنه دم دروازه حسن و حسین جوون تازه
خجیره کیجا ته جمه نارنجیه ریکا بورده گیلون براجنیه بلنه نفار دستک هوا شنیه دماوند وٰا وره بخو شنیه
امیر گنه که خنه باتمه اونه هفت سال گالشی کردمه فرامه گویه اساکه مره مرکب دوسن چویه هفت عنصره تن هرگز به گور نشویه
گوهر گله دیم بنه ته هماسه لویه امیر گته کهه ته گو کزا نچویه سی ساله بالغمه انتظارمه خویه هلاگله باغ ره چنگ چک ندامه گویه
کره سنگه دشت چشمه در بیمو لاره مه دوست بخره دیم بکنه اناره هر کس که منه دوس تما طما ره داره یک تیر بخره شصت و چهار سر داره
ته واسره که زردو ضعیف و زارمه ته واسره که تن دایم ویمٰارمه ته واسره که بییمه دارچینی اون دارچینی که تازه دار بچینی
ستاره بلن بلن تری ستاره به این بلنی هارش مه دوس دیاره اگر خانی مه دوس چه نشونی داره صدف دنون و نازکه لوشه داره
امروز چن روزه مه بلبل نادیاره وطن هاکرده ملک خیرودکناره اون خیرودکنار مه بازک شکاره اوی خیره رو مه یار ره سازگاره
شاهو نشاهه که اشرف ره جا بساته ستون به ستون قرص طلا بساته سنگ مرمر ره آدم نما بساته فلک دکته کارمسرا بساته