شمارهٔ ۲۷۸
ای شیرین زبون نازک رفتار چه کیشی دارنی من پیون بنده هزار چه کیشی هیکل و گلونه در به بال چه کیشی پر قیمتی ای دونه ی لال چه کیشی
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریاضالعارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخالعجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمهافسانهای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردمنهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
ای شیرین زبون نازک رفتار چه کیشی دارنی من پیون بنده هزار چه کیشی هیکل و گلونه در به بال چه کیشی پر قیمتی ای دونه ی لال چه کیشی
بکوشته مره ته کجک یکدوشی حیا هکن و آچه عاجه گردن شه پوشی ته گوش گوش وارمه بورمره بروشی نوات هاییری شروت کنی و نوشی
امیر گنه اونطور به تو دٰارمه آزیز یعقوب به کنعون شه یوسف ره در آویر اونسون ورزم ته مهر کس ندٰاره آزیر چیره خورآسٰا جهون هشندییه نیر
امیر گنه میرمه شو و روز همین درد فلک بد مجٰال بٰا من بوٰاخته این نرد یٰار شه گله دیم ره که کنه زردی زرد هٰا نپرسنه دل به کی دٰارنی آورد مگردنی بو کس نکشی عشق درد تو دونی که منه دل ...
رقیب دوست ره راه بزویه وایی وایی ندومه راه چین بورده یا ختایی مه زخمینه دل ره که مرهم وی دایی سیرندیمه دوست ره که شونه وایی وایی اندی شر که خور تاونه بامدایی عراق و خراسون تا خط فر...
عجایب نیه مشک ره خطا کس گویی ته دیم و ته زلف که اون روزه این شویی صد جا گله باغدیمه ونوشه بویی هرگز کس ندیه سنبل آتش رویی صد داغ به منه دل دره ته ابرویی عجب داغه این داغ که به دل م...
مه مثل به اون یار بووین به خویشی دکتمه یک کش چاره نداره خویشی مره گنن این شهر نونه ته رویشی گتمه هر کس کردار برای خویشی
امیر گنه عاشقمه علی دوستی ذات وی حقیقیه بشریت پوستی چون شمس تبریز زنده بویم به پوستی منصور پیون انتظارمه دار دوستی
تو شیرین تر از قندی بلکه نواتی پری وچوبی یا که آدمی زاتی اون سرخه گل او ره دیم شه د پاتی مره عنبریناو ور رسوا بسٰاتی
امیر گنه حیرونمه نیه حیاتی دندون صدف و دیم گل و لو نواتی مشکین کمن ره یاسمن شه دپاتی حوری وش مره خوش به دنی نواتی
حاشا که تنه ندیین طاقت بویی ورزمه تنه مهر که عبادت بویی ته دست که سینه جراحت بویی خسمه تنه کش که فراغت بویی
خاره چشم یار خو بکرده آیی وی ته خشه سخن ور که شومه شیر پیٰ تا وینی چوبی اسب بورن سمت ری اونوخت گمه مه حال ره وارسنی کی
سر ره بشسی زلف ره برو بساتی سرمه د کشی چش ره سیو بساتی دزلف ره شه دیم پیچ و تو بساتی اسٰا عاشق روز ره به شو بساتی
یوسف صفت چاه بن مأوا بساتی زلیخا صفت دیده ره جا بساتی صنعون صفت شیدای ترسا بساتی القصه مره آواره جا بساتی
اون روز ازل که بنای دنی بی شمس و قمر عالم ره بتاونی بی پری آدمی کس به دنی دنی بی صد سال پیشتر ته عشق مه جا یکی بی
امیر گنه دست فلک وایی وایی نه آخرت کار هکردمه نه دنیایی دار زرده ولگمه پییزه مایی خال تک بندمه انتظارمه وایی
مه جٰان من تره داٰرمه تویی مره داٰر من ته دل نیٰازاٰرمه تویی نیٰازٰار تو مه مهربون دوس بو من ته بفٰادٰار دشمن پر زنن سر به سنگ دیم به دیفٰار
بسٰاتنه ته روره بسون کٰاغذ بنویشتنه صد دٰال ره درون کٰاغذ هٰا کردنه این آیه فزون کٰاغذ چشمون بد دور تٰا بو زمون کٰاغذ دپیتمه شه دل ره درون کٰاغذ چون خط شکسته به مییون کٰاغذ نٰازک ت...
امیر گنه عاشقمه کیجاره بی شی گره بزه مه رشته ی جان به می شی دیم سرخه گل ولگه کیجاره بی شی شه کمن ره مه گردن دوست وکشی ته مشکین کمن ره که بییره ته شی تش دکفه مه دل ره که او نکوشی من...
ونه باخسم کش ته خجیره خویی ونه بییرم دست ته خاره ججویی مه تن تنه بو کنه ته ماه نویی ترسم تن بشورم تنه بو بشویی اونطوری که گوکی انتظار گویی اونطوری که ماهی انتظار اویی اونطور که پرو...
پشمالی وشکومه ته شروبره مایی عزیز مهمونم ته امروز و فردایی بار بزه کشتی دارمه انتظارمه وایی اره ره بیو طاقت ندارمه نایی
چکن چکن چیره عرق یا گلویی یا اوی حیات چشمه ی اون د سویی دهون حقه ی گوهره پریرویی یاقوته که گمه ارزه نه کرویی
امیر گنه این ره که دنی بکاشتی قرآن سماوی همه جا ره داشتی آزر صنمخانه ره به نور هداشتی اون محٰال منه عشق به ته جا برداشتی
زنگی دیمه که سرچشمه ی حیات بویی عاج تن ره دیمه که رنگ داشته شویی امیر گنه این حکایت وینه بویی عاج تن که حوره تن ندارنه شویی