شمارهٔ ۲۹۴
امیر گنه که تو خجیرون شاهی گردٰاگرد ستاره تو میونه ماهی هر وخت که تنه کمند بوویه راهی تو خرنه سمرقند گو به پشت ماهی
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریاضالعارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخالعجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمهافسانهای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردمنهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
امیر گنه که تو خجیرون شاهی گردٰاگرد ستاره تو میونه ماهی هر وخت که تنه کمند بوویه راهی تو خرنه سمرقند گو به پشت ماهی
ندومه منی قالب بساتن چی بی بساتن بجایی بهلوتن چی بی پیشی بیاردن و بنواتن چی بی زمین بزوین و خاک بساتن چی بی
من بمرده روز خٰاک ره سر پٰا شستیمٰا یقین دومه که فٰاتحه خونستیمٰا چکاوک پیون ویهٰار سرٰاوستیمٰا فلک ره بیو چی به دل دٰارستیمٰا
دوست ره دیمه که دیرو کمون دٰاشت و تیر برٰازنی شه زلف و گل هٰا کرده شیر گتمه چه کسی مسه چش چیره خجیر گته اونمه که منه دین دٰارنه دارنی اذیر ازیر امرو بوردمه مه دل خره اتٰا تیر بٰالٰ...
درآمو ویهار و خور بییته بٰالا مه دوسته که نوجومه دکرده وٰالا یٰا شٰاه مردون هٰادی منه دل وٰا قلندر آسٰا دوست ره بیورم شه جٰا بوین که چه سون خدره بیوردمه ته لا گشت بکردمه ته ور همه ...
چیوٰا چیبو که من بووم ته نو خونه ی در تٰا تو در بیی تکیه کنی به مه ور چیوٰا چیبو که من بووم ته گلونه ی زر دٰایم خت و خو کرد بوم د وٰارنگ ور دوست یوسف چیره یوسف توم هم خجیر تر خوونه...
امیر گنه ای پٰاکه طلعت مه گوهر سی سٰال تن به خٰاک دوو جدٰا بوو سر تنه ونگ منه خٰاک سر هوکشه ار لبیک گمه و خٰاک جه بن امه ته ور خویی خش و نٰاز مجش نرگس تر که بونه که دوست بییه سحر د...
استا بیمه خینو خرن با دل تنگ ترسیمه تلاونگ بکنه تلاونگ برو منه خاک سر چیره خور رنگ نکن شه سر می نزن شه سینه سنگ اونطور هاکن ونگ دشمن نشنویه ته ونگ تا اون تنگه خاک دله دل نوه تنگ دک...
یکی نظر مه کیوٰان بوردی تٰارٰاج ته دوم درمه مه کٰار سٰاجنی بسٰاج ته مسه چش گوشه منه دل لٰاج زنی مره تیر و منه دل کنی لٰاج استٰا بیمه شه جٰانره هدٰا مه تٰارٰاج چش هٰازومه ته مخمل و ...
زیٰاد بوتنه دولت درگٰاه دٰاور افتو بو تنه چیره که هو کشه سر ته کٰار به مرٰاد ایزد بسٰا ته ته ور سی گردن کشون سرهونیابون ته در ته دولت اندی بو که کیهون کشه سر ته تخت بزه وینم فلک بر...
تخم زاهدی اندی که کاشتمه یارون به وخت درو خوشه نداشتمه یارون جای یک من ره سی من دکاشتمه یارون جای سی من ره یک من نداشتمه یارون سی ساله که ته عشق ره بکاشتمه یارون تو آتشین خوره خوشه...
امیر گنه دٰاد به دس بی بقٰا یٰار دی وی مهربون بییه امرو دلٰازٰار یکتا سخن ور دنه وی اندی کٰار مه روشنه روزره هٰاکرده شوی تٰار
امیر گنه حوری منش شٰاه خٰاور اسٰاسر به کنٰا هسو جٰان به ته در ته دولت و ته وینش بییه به آزر به او و گل کس این ره نداشته بوور فرخنده قدم قٰاصد جبرییل فر عیسیٰ دمو یحییٰ قدم کٰان گوه...
کسی گته من شه یار ور نمیرویی د گوش غول بوه تتا نشنوسه نوویی د چش کور بوه د دیم بوه سیویی ونه مونس برمه بوه هویی هویی کس وینه منه مشک و گلو ره بویی بنده انتظارمه ته عقیقه لویی ویمار...
پییز پجنی ویهاره مٰاه ره یاد دار انبون دوش کنی کناکناره یاد دار خوشه که چنیی شه ورهکٰاره یاد دار روز قیامت سبزه قوا قبا ره یاد دار
امیر گنه توفیق خدٰای دٰاور سمیع و بصیر و همه جٰا وی حٰاضر دٰانٰا و توٰانٰا و قیوم و قٰادر به اون ده و د دوست که مه دل نیٰازر به اون مسجد سرو گرد چهٰار در به اون تربت سر که خت بو پی...
شادی گر بواره به افلاک گیتی آخر تن بن خاک دردناک گیتی مه تن کشتی آسا کته چاک گیتی غم خرنه شو و روز در کلاک گیتی مردم همه بوین گله ناک گیتی مره گله از مه بخته ناک گیتی خلقون سیر کنن...
قالی سرنشین سر نیشتی کوب تری ره یاد دار امسال سیری پار وشنی ره یاد دار اسب زین سوار دوش چپی ره یاد دار چکمه دکردی لینگ تلی ره یاد دار
کدوم بنده رودگٰار دنی به این در کدوم بندویه خٰاک ره دکرده شه سر مگر یهودمه گورو ترسٰا و کٰافر مگر شوو روز سنگ زومه کعبه ی در گوهر ته بندومه ته هندیمه گوهر مره هندستون خوٰاجه بیورده...
اونوخت که هیچ کس مهر ره به دل نکاشت بی تنه د گل و یاسمن بو نداشت بی اونوخت که تره مار دوش هییته داشت بی اونوخت غم و اندوه مه شوم و مه چاشت بی اونوخت اگر مجنون لیلی عشق داشت بی اسٰا...
نماشتر سرا سر هوا زمین بییه تر منه خره بار دکته گوهر در گوهر گله دیم اسییه دیفار ور دس زویه قسم خرده اسا تنه سر
تٰا ایزد بسٰاته مٰازرون ره نوور همون دم تنه دولت ره هٰاورد هٰاور ایزد ته ثنٰاگویه چرخ ته ثنٰاگر ته چش بگردی دور چل تٰا به آخر یٰا رب که تره مکه بوینم حٰاضر احرٰام دوس اوی زمزم ریجن...
ای گل چمن تو مه وشکوره تاج بی ناشکفته تو دست کسون تاراج بی گردن به سفیدی چه پیون عاج بی سون مرغ بسمل گل به خین اراج بی شمس چیره ی دوسته که شیرین مزاج بی قمر طلعت و مشک به گلاله تاج...
گوهر گله دیم مه گله دیمه گوهر نه تن گله باغه گل بیارده نوور هرکی در بیمویه ته باغ گل ور بیوکل امیر دکاشته گوهر ور