ناهید
جامی

بخش ۱۴۲ - حکایت بر سبیل تمثیل

دفتر اول

اندازهٔ متن۲

با پسر گفت لولیی در ده

نیست چیزی ز نان گندم به

گفت هرگز تو خورده ای بابا

گفت من خود نخورده ام اما

بود جدی مرا کهنسالی

یافته از زمانه اقبالی

دیده بود او کسی حوالی شهر

که گرفتی ز نان گندم بهر

۴ بیت

منبع: ویکی‌درج

از همین دفتر

بخش ۱۷۷ - رجوع به آنچه پیش از این اشارتی به آن رفته بود

پیش ازین ذکر قاصد و نامهزد به لوح بیان رقم خامه

دفتر اول

بخش ۱۷۶ - قصه آن خرس که آبش می برد شخصی تصور کرد که خیکی است پر بار، رفت تا آن را بگیرد، خرس در وی آویخت، آن شخص به وی درماند، دیگری از کناره فریاد کرد که خیک را بگذار و بیرون آی. گفت من او را گذاشته ام او مرا نمی گذارد

خرسی از حرص طعمه بر لب رودبهر ماهی گرفتن آمده بود

دفتر اول

بخش ۱۷۵ - در بیان آنکه شرط صحبت آنست که همه اصحاب در معرض آن باشند که چون در یکدیگر عیبی بینند به قول یا فعل دفع آن بکنند

مرد باید که یار جوی بودیار چون یافت یار شوی بود

دفتر اول

بخش ۱۷۴ - حکایتی که خدمت ارشاد مابی مولانا و مخدومنا سعدالملة والدین الکاشغری از شیخ خود خدمت مولانا نظام الدین خاموش قدس الله روحه نقل می فرموده اند

کهف اصحاب سعد دین و دولمنتهی در طریق علم و عمل

دفتر اول

بخش ۱۷۳ - در بیان سر فضیلت نماز جماعت بر نماز منفرد

بنگر در نماز وقت عملکه جماعت در او بود افضل

دفتر اول۱ بازدید

بخش ۱۷۲ - حکایت بر سبیل تمثیل

خسروی را که بود فرزندانوقت رفتن رسید ازین زندان

دفتر اول
همهٔ شعرها