رباعی شمارهٔ ۳۷
اندازهٔ متن
هر وقت که بر من آن پسر میگذرد
دانی که ز شوقم چه به سر میگذرد؟
گو هر سخن تلخ که خواهی فرمای
آخر به دهان چون شکر میگذرد
۲ بیت
هر وقت که بر من آن پسر میگذرد
دانی که ز شوقم چه به سر میگذرد؟
گو هر سخن تلخ که خواهی فرمای
آخر به دهان چون شکر میگذرد
ای کودک لشکری که لشکر شکنیتا کی دل ما چو قلب کافر شکنی؟