شمارهٔ ۲۸۷

نیستی عاشق چرا بر خویش بهتان بسته ای

سعی کن ای دیده تا پیدا کنی سرچشمه ای

چون صدف دل را چرا بر ابر نیسان بسته ای

هیچ کس از سحر چشمت سر نمی آرد برون

از نگاهی راه بر گبر و مسلمان بسته ای

منزل جمعیت آسایش دل ها است این

چیست این تهمت که بر زلف پریشان بسته ای

در لبت موج تبسم بخیه دل های ما است

خون چندین زخم از گرد نمکدان بسته ای

صید دام افتاده را صیاد بندد بال و پر

حیرتی دارم که چونم رشته بر جان بسته ای

کی فراموشت کنم ای جان گره بگشا ز زلف

از چه ام این رشته بر انگشت نسیان بسته ای

گوسفند تو است قصاب از نظر نندازیش

تربیت کن بهترش چون خویش قربان بسته ای