بخش ۶۲ - رافعی نیشابوری رحمة اللّه

در جامهٔ صوف بسته زنار، چه سود

در صومعه رفته دل به بازار، چه سود

زآزار کسان راحت خود می‌طلبی

یک راحت و صد هزار آزار چه سود

رخت دلم هرچه بود، عشق به غارت ببرد

صبرنه‌راهی‌است خوار، عشق نه راهی است خرد

هرکه به میدان عشق گام نهد کام یافت

هرکه در ایوان صبر، پای نهد دست برد

بارِ جفاهای دوست کوه نداند کشید

حلقهٔ زلفین یار باد نیارد شمرد

وصل شد و هجر ماند، آه که در باغ عمر

خار به پیری رسید گل به جوانی بمرد