بخش ۱۳۳ - لطف اللّه نیشابوری

حجابِ ره آمد جهان و مدارش

ز ره تا نیندازدت بر مدارش

به باد دی و تابِ تیرش نیرزد

نعیمِ خزان و نسیمِ بهارش

نه با راحت وصل او رنج هجرش

نه با نوشِ خرمای او نیشِ خارش

رخِ دل ز معشوقِ دنیا بگردان

مکن منتظر دیده در انتظارش

که هست و بُوَد روز و شب کُشْته کُشْته

به هر گوشه همچون تو عاشق هزارش

چه بینی یکی گندَه پیرِ جوان طبع

اگر درکشی چادرش از عذارش

همه غَنج و رنج است فن و فریبش

همه رنگ و بویست نقش و نگارش

که دل بردن و بی وفایی است خویش

جگر خوردن و جان گدازیست کارش

نماند ز دستانِ این زال ایمن

تنی کو بود زورِ اسفندیارش

کنار از میان تو آن روز گیرد

که خواهی بگیری میان در کنارش

کسی را که او معتبر کرد روزی

به روزِ دگر کرد بی اعتبارش

چو می‌جویدت رنج، راحت مجویش

چو می‌داردت خوار،عزت مدارش

به دنیای دون مرد بی دین کند فخر

دلِ مردِ دیندار ز دنیاست عارش

به کارِ خداوند مشکل تواند

توجه نمودن خداوندگارش

صد اقداحِ نوشین نوشش نیرزد

به یک جرعه زهر ناخوشگوارش

مر او راست تمکین و تشریف و عزت

که نوشید و پاشید و می‌داشت چارش

خنک آنکه شادان وغمگین ندارد

دل از بود ونابود ناپایدارش

بپرهیزد او از متاعی که نبود

قبولِ خردمند پرهیزگارش

قبول خرد گر بدی رد نکردی

شه اولیاء صاحب ذوالفقارش

سلامِ خداوندِ دادارِ داور

بر اولاد او باد و آل و تبارش