بخش ۱۴۸ - مؤذّن خراسانی

مگو که موجهٔ دریا و بحر غیرهمند

که موج چون بنشیند بگوییش دریا

چو یار گفت یُحبِوُّنَه به ما ز ازل

وجود یافت دو عالم ز پرتو دل ما

موسی صفتی کز خود مردانه برون آید

از جیب عیان بیند سرِّ ید بیضا را

هر یک از شیوهٔ جانانه به نوعی مستند

مطرب عشق گواه است که پیمانه یکی است

عارف اسرار یار می‌شود آن شیرمرد

کز سخن نیک و بد گشت به عالم خموش