ابن یمین فریومدی

خوش آنشعر سیه بر پرنیانش

شمارهٔ ۱۸۲

ابن یمین، دیوان اشعار، غزلیات

اندازهٔ متن۲

خوش آنشعر سیه بر پرنیانش

بنفشه رسته گوئی ز ارغوانش

چو قدش گر بود سروی ببستان

نتابد رخ چو ماه آسمانش

و گر تابد چو رویش ز آسمان ماه

نباشد قد چو سرو بوستانش

بچوگان گوی مه بر بود زلفش

درین دعوی نه بس شاهد رخانش

ز عشقش گر چه خون شد دل ولیکن

نمیگویم بجز آرام جانش

چه سود ابن یمین را پند چون شد

درین سودا زیان نقد روانش

۶ بیت

منبع: ویکی‌درج

از همین دفتر

یا رب کراست چون تو نگاری شکرلبی

شمارهٔ ۳۲۴

سروی سمنبری صنمی سیم غبغبی

نگارینا نمی‌شاید ترا گفتن به رخ ماهی

شمارهٔ ۳۲۳

که در حسنت کسی همتا ندید از ماه تا ماهی

ماهرویا گه آنست که رخ بنمائی

شمارهٔ ۳۲۲

که بجان آمدم از بیکسی و تنهائی

من ندیدم نشنیدم که بود در چمنی

شمارهٔ ۳۲۱

همچو بالای تو سروی و چو رخ نسترنی

لعل لبش کزو بچکد آب زندگی

شمارهٔ ۳۲۰

آورد خط بنام من از بهر بندگی

گر نشینم با تو در خلوت به شادی یک دمی

شمارهٔ ۳۱۹

از غبار خود نبیند چشم دل دیگر نمی

همهٔ شعرها