شمارهٔ ۱۲۳

ز وحشت گشته اند آشفته چون گیسوی او شب ها

مگر درمان تواند گشت درد احتیاجش را

عرق چیند به دامن ماهتاب از روی او شب ها

جواب منکر روز قیامت چون توان گفتن

به چنگ آرند تار عمر اگر از موی او شب ها

خوش آن روشن دلی کز صافی فکرش توان چیدن

گل خورشید از آیینه زانوی او شب ها

عبیرافشان که یارب کرده زلف عنبرینش را

که عطرآگین به رنگ نافه شد از بوی او شب ها

فضولی بر طرف کافی ست شمع خلوتم جویا

خیال نور رخسار و قد دلجوی او شب ها