بخش ۳۲ - حسینی

اندازهٔ متن۲

براه دل ایجان من نگروی

کز آسیب آهش تو فانی شوی

۱ بیت

از همین دفتر

آتشی کز برق غیرت برفروختخرمن درویش درمانده بسوخت

مسند شاهی بود دام ره هر بی‌بصرمیل درویشی نما گردیده‌ای داری به سر

نخواهم بنگرد در آینه خویشکه چون خود بین شود گردد جفا کیش

زان پری دیوانگی جز از دل دیوانه نیستآدمی گر از سر دل بگذرد دیوانه نیست

معمیات

دل گرچه از هوایت دارد غم پیاپیگر گفت ازین هوایم غم نیست شنو از روی

اهلی از گفتن و ناگفتن غم پا بگل استبیزبان فهم شود قصه اش آخر دو دلست