بخش ۳ - دایره

اگر چه شوخ من از دیدن منت رنجست

مرنج جان من از مشتری درین بازار

نه خضر خط تو بخشد ز رحمتم آبی

نه من کنم غم دل از حجاب خود اظهار

شوخ من از دیدن من رخ متاب

جان من از مشرب من کن حجاب

بدیر از آن رخ سرخ آذری فروزانست

که بت بسوخته و آتش گرفته در زنار

ورای کشتن خود آرزو نکرد دلم

که عاشقانه سر و پای کرده است ایثار

دگر نظیر منت همدمی نبندد نقش

مکن تو حکم غضب گر بدین کنم اصرار

یقین و عالم پر فتنه نیست اینهمه تیز

مهل حبیب من این خسته را توهم بس خوار

آن رخ رخ آذری و زان رخ آذر

بت سوخت گرفت عاشق سر پی سر

ظنت همه نقش علم فنت همه تیز

محکم غضبی مصلح بختت همسر

مگر ز شوق تو خیزم بسر چو دود که من

بسوی دوست نیایم مگر بدین هنجار

رهم کجاست زخونی که ریزد از دل و چشم

بجانب تو که پا در گلم ز گریه زار

ز شوقت ز بس خون که ریزد دلم

بسویت نیایم که پا در گلم

به صد هزار حریف از برات در جنگم

بصد هزار ضعیف از هوای تو غمخوار

نه درد درد چو من میچشند سر بازان

نه آه سرد چو من میکشند هم اغیار

صد حریف از برات درد درد میچشند

صد ضعیف از هوات آه سرد میکشند

گلی و لاله رخی لیک به ز سر و قدت

مهی و سر و قدی لیک به ز لاله عذار

یکی که شکل تو دیدست و قامتت داند

که خود روا نبود نسبتت بسرو و چنار

لاله رخی لیک به ز سرو قدستت

سر و قدی لیک به ز لاله خدستت

نه من که چرخ سگ و بنده تا نشد پیشت

بدین طلب قدم آخر نزد بصفه بار

خوشست مست شراب طرب لبت ز قدح

که هستمت چو سگ و بنده تا بروز شمار

اگر تنم نه ز دست غمت بجان بودی

نمی شد از ستمت کار دل برو دشوار

سگ و بنده تا نشد ستمت بطلب قدم نزد ستمت

بطلب قدم نزد ستمت سگ و بنده تا نشد ستمت

تکبر از دل ما طالبان مجو حاصل

که جان محرم ما قابلیست عشق شعار

مدار اینهمه جان غمین مدام به درد

که هست جام غمین بیرخت بهمزده کار

از آن دلم ز تو زارست و تن چونال مدام

که دانم آن شرف، این دل تمام عیار

قد تو شاخ گل و جان زار مانده حزین

چو اهل دین بیقین گوشه گیر از آن رفتار

به بندگی تو تا روز و شب زیم دارم

چو بندگان لقب از دولتت سعادت یار

کردم طلب حاصل این جان غمین- دارد دل زار

جانم حرم قابل عشقست چنین- برهمزده کار

تن چون الم مشکل جان مانده حزین- تا روز شمار

دانم شرف این دل اهلی بیقین- از دولت یار