رباعی شمارهٔ ۴۰
اندازهٔ متن
تا دل ز مراعات جهان برکندم
صد نعمت را به منتی نپسندم
هر چند که نو آمدهام از سر ذوق
بر کهنه جهان چون گل نو میخندم
۲ بیت
تا دل ز مراعات جهان برکندم
صد نعمت را به منتی نپسندم
هر چند که نو آمدهام از سر ذوق
بر کهنه جهان چون گل نو میخندم
تا کی به جمال و مال دنیا نازیآمد گه آنکه راه عقبی سازی