شمارهٔ ۵

زلف پرتاب به رخ خنده مستانه به لب

من عصا بر کف و قد خم شده و موی سفید

می دویدم به دو صد لابه و عجزش ز عقب

چون مرا دید چنین گفت صفایی چه تو راست

که به دنبال من آیی به چنین رنج و تعب

تو بدین هییت اگر عشق نبازی چه شود

با چنین حال دگر وصل جوانان مطلب