شمارهٔ ۱۱۳

بدین درگه یکی را سر شکستند

یکی تا اندر آید در شکستند

درون خانه جز بیرون در نیست

اگر بستند در یا در شکستند

تو گر آرام جویی رام شو رام

که ما را از رمیدن پر شکستند

چه ظلم است این خدا را کاندر این بزم

مرا هم توبه هم ساغر شکستند

دل آغاز شکستن کرد تا باز

کجا طرف کلاهی بر شکستند

خدیو عقل را کشور گرفتند

امیر صبر را لشکر شکستند

بگوشم بی لبش زیبق نهادند

بچشمم بی رخش نشتر شکستند