ناهید
خواجوی کرمانی

ای غمزه ی جادویت افسونگر بیماران

شمارهٔ ۲۰۹

دیوان اشعار، صنایع الکمال، سفریات، غزلیات

اندازهٔ متن۲

ای غمزه ی جادویت افسونگر بیماران

وی طرّه هندویت سر حلقه ی طرّاران

رویت بشب افروزی مهتاب سحر خیزان

زلفت بدلاویزی دلبند جگر خواران

گوئیکه دو ابرویت بیمار پرستانند

پیوسته دو تا مانده از حسرت بیماران

جان آن نبود کو را نبود اثر از جانان

یار آن نبود کو را نبود خبر از یاران

چون دود دلم بینی اندیشه کن از اشکم

چون ابر پدید آید غافل مشو از باران

تا پیر خراباتت منظور نظر سازد

در دیده ی مستان کش خاک در خمّاران

جز عشق بتان نهیست در ملت مشتاقان

جز کیش مغان کفرست در مذهب دینداران

یوسف که بهر موئی صد جان عزیز ارزد

کی کم شو از کویش غوغای خریداران

خواهد که کند منزل بر خاک درش خواجو

لیکن نبود جنت مأوای گنه کاران

۹ بیت

منبع: ویکی‌درج

از همین دفتر

صبح وصل از افق مهر بر آید روزی

شمارهٔ ۲۶۵

وین شب تیره ی هجران بسر آید روزی

غزلیات

دی سیر برآمد دلم از روز جوانی

شمارهٔ ۲۶۴

جانم به لب آمد ز غم و درد نهانی

غزلیات

در باغ چون بالای تو سروی ندیدم راستی

شمارهٔ ۲۶۳

بنشین که آشوب از جهان برخاست چون برخاستی

غزلیات

برو ای باد بهاری به‌دیاری که تو دانی

شمارهٔ ۲۶۲

خبری بر زمن خسته به‌یاری که تو دانی

غزلیات

ای صبا با بلبلِ خوش‌گویْ گوی

شمارهٔ ۲۶۱

می‌نماید لالهٔ خودرویْ روی

غزلیات

گفتمش از چه دلم بردی و خونم خوردی

شمارهٔ ۲۶۰

گفت از آنروی که دل دادی و جان نسپردی

غزلیات
همهٔ شعرها