ناهید
خواجوی کرمانی

آن موی میان که تا میان دارد موی

شمارهٔ ۳۰۲

دیوان اشعار، صنایع الکمال، سفریات، رباعیات

اندازهٔ متن۲

آن موی میان که تا میان دارد موی

از مردم چشم من نهان دارد روی

گفتم سر زلف تو پراکنده چراست

گفتا که سخنهای پراکنده مگوی

۲ بیت۱ بازدید

منبع: ویکی‌درج

از همین دفتر

همهٔ شعرها