بخش ۱

این نسخه ز گفته بلند اقبال است

مطبوع وپسندیده اهل حال است

گرچه سخن از بلبل وگل گفته ولی

عیبش منما که احسن الاقوال است

بنام خداوند عرش عظیم

که بر بندگانست لطفش عمیم

به هر کار دانا و بیننده اوست

سخن در دهان آفریننده اوست

نباشد به جز او خدای دگر

به جز درگهش نیست جای دگر

برون آرد از سنگ فیروزه را

مهیا کند رزق هر روزه را

رطب ارد از خار و از نی شکر

پر از نعمت او بود بحر وبر

نگردیده کس آگه از ذات او

شه است او ولیکن همه مات او

بود او خداوند بالا وپست

شد از امر او هستی از نیست هست

رحیم است و رحمان رئوف و رشید

ولی است و والی ودود و وحید

معین است و معطی مبین ومجیر

قدیم است و قادر قوی وقدیر

به فضل وکرم ای خداوند پاک

بیا بگذر از جرم این مشت خاک

بلند از تو گشته است اقبال من

نظر کن ز رحمت بر احوال من