شمارهٔ ۲۹ - در مدح محمدبن ابی بکر

دل مرا دل معشوق من موافق نیست

وگر موافق باشد ز عشق لایق نیست

موافقت ز دل عاشقان پدید آید

موافقت نپذیرد دلی که عاشق نیست

از آن بسی که بخوشی چنان نباشد شهد

وزان رخی که بلعلی چنو شقایق نیست

موافقست مرآنرا که نیست عاشق او

مرا که عاشق اویم چرا موافق نیست

بوعده صادق باشم چو او بخواهد جان

ازو چو بوسی خواهم بوعده صادق نیست

علایق همه عالم بعشق نامزد است

کسی که عاشق نبود درین علایق نیست

ز عشق فسق پدید آید آخر از چه سبب

کسی که در شره عاشقی است فاسق نیست

ز عشق دست بدارم که برد دل زکفم

دلی که جز صدف حکمت و حقاین نیست

سپرده ام زارادت تمام هستی خویش

بدان دلی که چنو آگه از حقایق نیست

بخاطری که چنو دوربین و روشن نیست

بدان دلی که چنو تیزفهم و حاذق نیست

کنم مدیح کریمی که از گذشت حرم

جز آستانه او قبله خلایق نیست

همه خلایق دانند کان بجز دهقان

محمد بن ابی بکر عبد خالق نیست

عطا دهنده جوادی که گر بیندیشی

ثنای هیچ کسی بر عطاش سابق نیست

بآشنا و به بیگانه جود اوست رسا

اگر سوابق هست و اگر سوابق نیست

در سخا و کرم را گشاد بر همه خلق

مگر بر آنکه زبانش جری و ناطق نیست

نکوترین طرایق طریق خدمت اوست

که اعتقاد وراسوی بر طرائق نیست

جمال خلق لطیفش بصورت عذر است

بر آن جمال ندانم کسی که وامق نیست

ز خاک پایش نور حدایق افزاید

کر آب رویش جز نزهت حدائق نیست

حقوق نعمت او را اگر بود منکر

بود کسی که شناسنده حقایق نیست

جز او بمن صلت گندمین همی نرسد

وکیل او را گوئی جز او جوالق نیست

مزاح و طیبت کردم بدان ترا که دلم

به از شنیدن آن هیچگونه شایق نیست

فلک تفوق دارد چو بنگری بزمین

وگر به همت او بنگزیش فائق نیست

غلام روشن رایش چو بنگری بخرد

بجز که چشمه خورشید در مشارق نیست

بدور دولت هر کس منافقان بودند

بدور دولت او هیچکس منافق نیست

میان دلها فرقست و هیچ دل از دل

بباب دوستی و مهر او مفارق نیست

ز رازقست ورا روزی از در همه خلق

چه روزیست که آن بنده را زرازق نیست

همیشه تا بخداوند خالق و رازق

جز اعتقاد موثق صحیح و واثق نیست

صحیح و واثق باد اعتقاد دین و دلش

مبین بعصمت خالق که وهم لاحق نیست

حریق باد دل حاسدش بنار حسد

که همچو نار حسد هیچ نار حارق نیست