شمارهٔ ۵۶۹

بود پیدا از آغازم که پیدا نیست انجامم

مرا به پاره کردن جامه عرت به بد نامی

که تنگ آمد لباس نیکنامی ها به اندامم

ستم باشد به زهر آغشتن لب در عتاب من

تو کز تحریک ابرویی توانی داد دشنامم

تکلف ترک آدابست ارباب محبت را

همینم بس که گاهی بی تکلف می بری نامم

ترا بر خاطر آیینه گردی تازه می بینم

بگو ای روز روشن چون نباشد تیره ایامم

فریب سوختن زآن شعله خوردم لیک می دانم

که چون خاکستر پروانه آخر می کند خامم

ز کف فیاض دادم دامن وصل محال او

چه سان نومید ننشینم که عنقا جسته از دامم