شمارهٔ ۱۲۹ - قطعه از غزل

خسرو گیتی ستان سبحانقلی خان شاه عصر

خاک پای او جواهر سرمه چشم تر است

کوکب طالع شد از ذات شریفش نامدار

بر زمینش آفتاب افتاده چون خشت زر است

کوکب است این یا طلوع شمس یا بدر منیر

یا سپهر پر کواکب یا فروزان اختر است

قرص خورشید است یا مه پاره یی برج شرف

ربع مسکون است یا آئینه اسکندر است

خاتم جمشید یا مهر سلیمان است این

یا نگین شاه با عدل رعیت‌پرور است