ناهید
جلال الدین محمد مولوی

ای ماه چو ابر بس گرستم بی‌تو

رباعی شمارهٔ ۱۵۵۴

رباعیات

اندازهٔ متن۲

ای ماه چو ابر بس گرستم بی‌تو

در مه به نشاط ننگریستم بی‌تو

برخاستم از جان تو نشستم بی‌تو

وز شرم به مردم چو نرستم بی‌تو

۲ بیت

شعر رایگان می‌ماند؛ با ذخیره‌کردن، بعداً از کتابخانه‌ات پیدایش می‌کنی.

از همین دفتر

یک شفتالو از آن لبِ عَنّابی

رباعی شمارهٔ ۱۹۹۴

پُر کرد جهان ز بویِ سیب و آبی

رباعیات۱ بازدید

یک‌دم غمِ جان دار! غمِ نان تا کی؟

رباعی شمارهٔ ۱۹۹۳

وز پرورشِ این تنِ نادان تا کی؟

رباعیات۳ بازدید

یک بوسه ز تو خواستم و شش دادی

رباعی شمارهٔ ۱۹۹۲

شاگردِ که بودی که چنین استادی؟

رباعیات۱۱ بازدید

یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشی

رباعی شمارهٔ ۱۹۹۱

لب بُگْشایم، در این گشادم باشی

رباعیات۱ بازدید

همسایگیِ مست فَزاید مستی

رباعی شمارهٔ ۱۹۹۰

چون مست شَوی باز رهی از هستی

رباعیات۱ بازدید

هم دل به دلستانْت رساند روزی

رباعی شمارهٔ ۱۹۸۹

هم جان سوی جانانْت رساند روزی

رباعیات۱ بازدید

بعد از این شعر

در شعرهای همین شاعر بمان

همهٔ شعرهای جلال الدین محمد مولوی

وقتی دلت شنیدن می‌خواهد

از کتاب‌های صوتی منتشرشده در ناهید، با دست‌کم یک قسمت رایگان برای شنیدن.

اگر خواستی قسمت‌های ویژه را ادامه بدهی، اشتراک‌ها را ببین.

همهٔ شعرها