موعظهٔ هفتم - در ترهیب از غفلت و ترغیب بحصول زاد راه آخرت

دلا در کار حق میکن نظرها

که در راه تو می بینم خطرها

گشا از خواب غفلت چشم تا من

که در گوش تو بر گویم خبرها

نگر در خلق گورستان فکنده

ز یک تیر فناجمله سپرها

بسا شاهان مهرویند در خاک

کز ایشان در جهان مانده اثرها

معاصی زهر قهر است و نموده

به کام نفس تو همچون شکرها

گذرگاهیست این دنیای فانی

نپاید مرد عاقل در گذرها

چو در پیش است مرگ ای پیر انصار

تماشای جهانست در سفرها

اگر در ظلمتی اینک سراجت

حساب امروز کن فردا چه حاجت

هم اکنون حکم کل من علیها

ستاند از تو این تاج و دواجت

به کنج تخته تابوت خسبی

بخواری گر بود تختی ز عاجت

کنون از حق فراغت می نمائی

بگور آئی بدانی احتیاجت

ترا پرهیز باید چند گاهی

که فاسد گشته از عصیان مزاجت

ز رنج دق فسق ای پیر انصار

مگر فضل خدا سازد علاجت