۱۴۲- مولانا محمد ابوطالب جرجانی

بزیور فضایل نفسانی و حلیه کمالات انسانی محلی است، تحریر قواعد شرایعش تبصره المتعلمین خواص و عوام و ارشاد و دروس حقایق مأنوسش تذکره ی فقهای ایام و علمای انام، مدت مدید در عتبات عالیات می بود و آخر از آنجا بعراق عجم آمده در کاشان اقامت فرموده و در شهور سنه خمس و اربعین و تسعمایه متوجه ریاض رضوان گردید . گاهی بگفتن اشعار خصوصا نعت و منقبت رغبت نموده تخلص حزینی میکرد این مطلع قصیده از اوست که در جواب استادان واقع شده .