شمارهٔ ۲۷

اندازهٔ متن۲

دو جوی روان در دهانش ز خلم

دو خرمن زده بر دو چشمش ز خیم

۱ بیت

از همین دفتر

زنی پلشت و تلاتوف و اهرمن‌کردارنگر نگردی از گرد او که گرم آیی

همی فزونی جوید اواره بر افلاککه تو به طالع میمون بدو نهادی روی

موی سپید و روی سیاه و رخ بچینبوزینه‌ی خرف شده و گشته کاینه

همه دیانت و دین ورز و نیک‌رایی کنکه سوی خلد برین باشدت گذرنامه

ابیات پراکنده

جهانیان را دیدم بسی ز هر مذهببسی بدیدم از گونه‌گونه جدگاره

چو زر ساوه چکان ایژک از او لیکن چو بنشستیشدی زر ساوه چون سیمین پشیز و غیبه‌ی جوشن