شمارهٔ ۱۲

اندازهٔ متن۲

هوش من آن لبان نوش تو بود

تا شد او دور، من شدم مدهوش

۱ بیت

از همین دفتر

کسی بی‌عیب نبود در زمانهرطب را استه باشد در میانه

ندانم یک‌تن از جمله خلایقکه در دل تخم مهر تو نکشته

رای مُلک خویش کن شاها! که نیستملک را بی تو نکویی و براه

ز نالیدنش کوه شد بی‌سکونز موییدنش شد دل سنگ خون

ابیات پراکنده

چو گردد آگه خواجه ز کارنامهٔ منبه شهریار رساند سبک چکامة من

سرو است و کوه سیمین جز یک میانش سوزنخسته است جان عاشق وز غمرگانش بلکن