شمارهٔ ۱۳۹

به قصد جان من در جلوه آمد قد رعنایت

به قربانت شوم جانا بمیرم پیش بالایت

ازین بهتر نمی‌دانم طریق مهربانی را

که ننشینم ز پا تا جان دهم از مهر در پایت

توانم آن زمان در عشق لاف دردمندی زد

که از درمان گریزم تا بمیرم در تمنایت

خوش آن مردن که بر بالین خویشت بینم و باشد

اجل در قبض جان، تن مضطرب، من در تماشایت

چو روز مرگ دوزندم کفن بهر سبکباری

روان کن جانب من تاری از جعد سمن‌سایت

چو روی منکران عشق در محشر سیه گردد

نشان رو سفیدی‌های ما بس داغ سودایت

چه مردم‌کُش نگاهست این که جان محتشم بادا

بلا گردان مژگان سیاه و چشم شهلایت