حافظ شیرازی

چندان که گفتم غم با طبیبان

غزل شمارهٔ ۳۸۳

اندازهٔ متن۲

چندان که گفتم غم با طبیبان

درمان نکردند مسکین غریبان

آن گل که هر دم در دست بادیست

گو شرم بادش از عندلیبان

یا رب امان ده تا بازبیند

چشم محبان روی حبیبان

درج محبت بر مهر خود نیست

یا رب مبادا کام رقیبان

ای منعم آخر بر خوان جودت

تا چند باشیم از بی نصیبان

حافظ نگشتی شیدای گیتی

گر می‌شنیدی پند ادیبان

۶ بیت۱ بازدید

منبع: ویکی‌درج

از همین دفتر

مِی خواه و گُل‌اَفشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟

غزل شمارهٔ ۴۹۵

این گفت سَحرگَه گُل، بلبل! تو چه می‌گویی؟

غزلیات۱ بازدید

اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی

غزل شمارهٔ ۴۹۴

هر جا که رَوی، زود، پَشیمان به دَرآیی

اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی

غزل شمارهٔ ۴۹۳

دِل، بی‌‌تو، به جان آمَد؛ وَقْت است که بازآیی

سلامی چو بوی خوش آشنایی

غزل شمارهٔ ۴۹۲

بدان مردمِ دیدهٔ روشنایی

به چشم کرده‌ام ابرویِ ماه‌سیمایی

غزل شمارهٔ ۴۹۱

خیالِ سبزخطی، نقش بسته‌ام جایی

غزلیات۲ بازدید

در همه دِیر مغان نیست چو من شیدایی

غزل شمارهٔ ۴۹۰

خرقه جایی گرو باده و دفْتر جایی

غزلیات۱ بازدید

همهٔ شعرها