حافظ شیرازی

نوش کن جامِ شرابِ یک منی

غزل شمارهٔ ۴۷۸

اندازهٔ متن۲

نوش کن جامِ شرابِ یک منی

تا بِدان بیخِ غم از دل برکَنی

دل، گشاده دار چون جامِ شراب

سر گرفته چند چون خُمّ دَنی

چون ز جام بی‌خودی رطلی کشی

کم زنی از خویشتن لافِ منی

سنگسان شو، در قدم نی همچو آب

جمله رنگ‌آمیزی و تَردامنی

دل به مِی دربند تا مردانه‌وار

گردن سالوس و تقوا بشکنی

خیز و جهدی کن چو حافظ تا مگر

خویشتن در پای معشوق افکنی

۶ بیت

منبع: ویکی‌درج

از همین دفتر

مِی خواه و گُل‌اَفشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟

غزل شمارهٔ ۴۹۵

این گفت سَحرگَه گُل، بلبل! تو چه می‌گویی؟

غزلیات۱ بازدید

اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی

غزل شمارهٔ ۴۹۴

هر جا که رَوی، زود، پَشیمان به دَرآیی

اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی

غزل شمارهٔ ۴۹۳

دِل، بی‌‌تو، به جان آمَد؛ وَقْت است که بازآیی

سلامی چو بوی خوش آشنایی

غزل شمارهٔ ۴۹۲

بدان مردمِ دیدهٔ روشنایی

به چشم کرده‌ام ابرویِ ماه‌سیمایی

غزل شمارهٔ ۴۹۱

خیالِ سبزخطی، نقش بسته‌ام جایی

غزلیات۲ بازدید

در همه دِیر مغان نیست چو من شیدایی

غزل شمارهٔ ۴۹۰

خرقه جایی گرو باده و دفْتر جایی

غزلیات۱ بازدید

همهٔ شعرها