رباعی شمارهٔ ۲۲
اندازهٔ متن
ای دریا دل تو گوهر و مرجان را
درباز که راه نیست کم خرجان را
تن همچو صدف دهان گشاده است که آه
من کی گنجم چو ره نشد مرجان را
۲ بیت
ای دریا دل تو گوهر و مرجان را
درباز که راه نیست کم خرجان را
تن همچو صدف دهان گشاده است که آه
من کی گنجم چو ره نشد مرجان را
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی