رباعی شمارهٔ ۴۹
اندازهٔ متن
دود دل ما نشان سوداست دلا
وآندود که از دل است، پیداست دلا
هر موج که میزند دل از خون ای دل
آن دل نبود مگر که دریاست دلا
۲ بیت
دود دل ما نشان سوداست دلا
وآندود که از دل است، پیداست دلا
هر موج که میزند دل از خون ای دل
آن دل نبود مگر که دریاست دلا
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی