رباعی شمارهٔ ۵۸
اندازهٔ متن
غم خود که بود که یاد آریم او را
در دل چه که بر خاک نگاریم او را
غم باد امید لیک بس بیمغز است
گر سر ننهد مغز برآریم او را
۲ بیت
غم خود که بود که یاد آریم او را
در دل چه که بر خاک نگاریم او را
غم باد امید لیک بس بیمغز است
گر سر ننهد مغز برآریم او را
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی