رباعی شمارهٔ ۸۷
اندازهٔ متن
ای دل دو سه شام تا سحرگاه مخسب
در فرقت آفتاب چون ماه مخسپ
چون دلو درین ظلمت چه ره میکن
باشد که برآئی به سر چاه مخسب
۲ بیت
ای دل دو سه شام تا سحرگاه مخسب
در فرقت آفتاب چون ماه مخسپ
چون دلو درین ظلمت چه ره میکن
باشد که برآئی به سر چاه مخسب
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی