رباعی شمارهٔ ۱۲۲
اندازهٔ متن
آن جان که از او دلبر ما شادانست
پیوسته سرش سبز و لبش خندان است
اندازهٔ جان نیست چنان لطف و جمال
آهسته بگوئیم مگر جانانست
۲ بیت
آن جان که از او دلبر ما شادانست
پیوسته سرش سبز و لبش خندان است
اندازهٔ جان نیست چنان لطف و جمال
آهسته بگوئیم مگر جانانست
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی