رباعی شمارهٔ ۱۳۹
اندازهٔ متن
آن عشق مجرد سوی صحرا میتاخت
دیدش دل من ز کر و فرش بشناخت
با خود میگفت چون ز صورت برهم
با صورت عشق عشقها خواهم باخت
۲ بیت
آن عشق مجرد سوی صحرا میتاخت
دیدش دل من ز کر و فرش بشناخت
با خود میگفت چون ز صورت برهم
با صورت عشق عشقها خواهم باخت
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی